در روزهایی که دنیا در حال تجربهی یکی از بحرانیترین دورانهای خود بود و ویروس کرونا بیرحمانه در حال گسترش بود، ما با یک دغدغه ساده اما حیاتی روبهرو شدیم: «پیدا کردن نزدیکترین داروخانهای که باز باشد.»
ما، یعنی یک تیم کوچک اما پرانگیزه از برنامهنویسان و طراحان، تصمیم گرفتیم کاری کنیم. ایده ساده بود: پلتفرمی که بتواند با توجه به موقعیت مکانی کاربر، داروخانههای اطراف را به او نشان دهد؛ چه آنها که شبانهروزی بودند، چه آنهایی که شیفت روز یا شب داشتند. پروژه را «داروخانهیاب» نامیدیم.
راهاندازی این پروژه در آن شرایط آسان نبود. محدودیتهای رفتوآمد، استرس ناشی از بیماری، کار کردن از خانه با امکانات محدود و البته قطعیت نداشتن آینده. اما چیزی که ما را جلو میبرد، احساس مسئولیتی بود که نسبت به جامعه داشتیم. احساس میکردیم اگر بتوانیم حتی برای یک نفر دارویی را سریعتر پیدا کنیم، وظیفهمان را انجام دادهایم.
با همفکری، شبزندهداریها و دهها جلسه آنلاین، نسخهی اولیه پلتفرم در عرض چند هفته راهاندازی شد. اما فقط یک نقشه و لیست ساده نبود. باید دادههایی درباره آدرس، موقعیت روی نقشه داروخانهها، ساعات کاری و تلفن آنها را جمعآوری میکردیم. این اطلاعات به راحتی در دسترس نبودند. تمرکز تیم بر روی داده ها منتقل شد که از منابع مختلف اطلاعات را جمع میکردند، بررسی میکردند و در نهایت، همهچیز را در یک پایگاهداده متمرکز ثبت و آنها را تایید میکردند.
با گذر زمان، کاربران بیشتری به «داروخانهیاب» مراجعه کردند. روزانه هزاران بازدید، بازخورد مثبت و پیشنهادهای بهبود. برخی پزشکان و داروسازان نیز از ما حمایت کردند و حتی اطلاعات خود را بهروز نگه میداشتند. اما در کنار این موفقیتها، فشار هزینهها و چالشهای فنی نیز بیشتر میشد.
پلتفرم نیاز به نگهداری روزانه داشت. اطلاعات قدیمی میشدند، نقشهها باید بهروز میشدند، سرورها هزینه داشتند و تیمی که همهچیز را با عشق شروع کرده بود، حالا با دغدغههای مالی و خستگی مواجه شده بود. اسپانسری پیدا نکردیم، درآمدزایی مستقیم نداشتیم و بازار ایران رو به پیشرفت نبود.
در همین حین، اپلیکیشنهای نقشه و مسیریابی ایرانی پیشرفت قابلتوجهی کردند و امکاناتی مشابه یا حتی بیشتر از آنچه ما ارائه میدادیم را در دل سیستم خود گنجاندند. در چنین فضایی، ادامه فعالیت بهعنوان یک اپلیکیشن تخصصی بر پایه نقشه، بدون مدل درآمدی مشخص، روز به روز سختتر میشد.
با تمام این تفاسیر، تا چهار سال پس از آغاز، پروژه را با عشق زنده نگه داشتیم. اما تصمیم سختی در پیش بود: آیا باید به هر قیمتی ادامه دهیم یا با احترام پروژه را ببندیم؟
در نهایت، تصمیم به توقف گرفتیم. نه از روی شکست، بلکه از روی بلوغ. میدانستیم که اثر خود را گذاشتهایم. «داروخانهیاب» در سختترین دوران، همراه مردم بود. شاید دیگر فعال نباشد، اما روح آن در تکتک اعضای تیم و در خاطره کسانی که از آن استفاده کردند، زنده است.
تعطیلی یک پروژه همیشه تلخ است، اما گاهی لازم است تا جا برای پروژههای جدید باز شود. ما هنوز همان تیمیم، با تجربه بیشتر و قلبهایی پر از امید برای ساختن ابزارهایی دیگر برای کمک به جامعه.
در نهایت مجبور به اعلام این هستیم که سرویس «داروخانهیاب» از تاریخ ۱ اپریل ۲۰۲۵ (۱۲ فروردین ۱۴۰۴) بهطور رسمی از دسترس خارج شود و به فعالیت خود پایان دهد. این تصمیم با در نظر گرفتن شرایط فعلی، منابع محدود و آینده پروژه اتخاذ شد.
