برای عزیز ترینم

بی وقفه ضربه میزنم ،

همچو اتش فشانی که فوران کرده .

از اسمان خون میبارد .

ضربه میزنم‌ ، باشد که هر ضربه التیامی بر زخم هایم شود

اما نه؛

لحظه ای که همجا ارام شود ، لحظه ای که در سکوت اسفناک پشیمانی فرو میروم ، لحظه ای که سیل احساساتم خون های جاری را می شوید

همان لحظه ، یک درنگ .

نه.. چرا؟ چطور؟

هر ضربه ای که بر روح بی جانت زدم

-روحی که حالا هم نفس های اخرش را میکشید و سینه خیز به سمت من می امد-

همان ضربه ها خود زخمی شده بود عمیق ، بر قلب من.

شاید از دور انتقام به نظر می رسید اما

در نهایت اسیب به تو

اسیب به خود بود‌

                                 ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌    .   .   .

پ.ن: همیشه که نباید “برای عزیز ترینم” ها عاشقانه باشن نه؟ فلسفه عشق همینه گاهی اوقات با درد ، رنج و پشیمونی همراهه