
سلام هستی کوچولو، چقدر خوب بود که این نامه رو نوشتییه گوشه ای از خاطرات ارزشمند گذشته برام مرور شد. اره من دبیرستانی شدم همونقدر هیجان انگیز و جالب؟ ولی میدونی چی جالب تره؟ اینکه تموم اون روزایی که “عمر” و “زندگی” ما بودن گذشتن و چیزی جز خاطره نمونده.
بی شک هممون از سال نهم به خوشی یاد میکنیم حتی با اینکه درکنار ادم هایی گذروندیم که الان دیگه خبری ازشون نداریم
هستی کوچولو با گذشت زمان نتنها خاطرات بلکه ادما هم کمرنگ شدن
برای همین درس گرفتیم که غم و غصه هارو جدی نگیریم
چون بعدا هیچی جز خوبیا یادت نمیمونه و اون زمانی که داشتی “حال” رو ازش لذت کافیو نبردی