اول از همه بگم: من سریالهایی را دوس دارم که یه زندگی واقعی باشه. تخیلی دوس دارم ولی بیشتر دوست دارم منطقی باشه روایت داستان. اینکه داستان روایتگر مسائلی باشه که روزانه باهاش درگیریم و اون را از زاویه دید شخصیتهای مختلف به تصویر کشیده شده باشه را دوست دارم. با این دید اگه سلیقه تو به من نزدیکه بقیه متن را بخون...
تا حالا شده بشینی پای یه سریال که هیچکدوم از آدمهاش مثبت و مهربان نیستن، ولی نتونی حتی یه لحظه ازش چشم برداری؟ همش منتظری که این خانواده به یه ثبات برسن ولی... اگه تجربهاش نکردی، یعنی هنوز شاهکار HBO یعنی سریال «وراثت» (Succession) رو ندیدی.
بذار خیالت رو راحت کنم؛ این سریال دقیقاً از اون کارهاییه که اصطلاح «بینجواچ» (Binge-watch) براش اختراع شده! یعنی قشنگ پتانسیل این رو داره که یه روز تعطیل به خودت بیای و ببینی چند ساعته از جات تکون نخوردی و ۵ قسمت رو پشت سر هم بلعیدی! کشش داستانیاش اونقدر بالاست که وقتی یه قسمت تموم میشه، دستت ناخودآگاه میره روی قسمت بعدی.
فکر کن یه پدرِ فوقالعاده پولدار، بیرحم و همهفنحریف به اسم «لوگان روی» داری که صاحب یه امپراتوری رسانهای و کلی شبکه تلویزیونی غولپیکره. حالا این پدر پیر شده و بچههاش مثل گرگهای گرسنه دندون تیز کردن برای صندلی مدیریت. اما باباهه از اون رندهای روزگاره! مدام بین بچههاش اختلاف میندازه و بازیشون میده تا ببیند کدومشون بیرحمتر و به اصطلاح «قاتلتره» تا بتونه جاش رو بگیره.
رابطه سینوسی، پیچیده و عشق و نفرتیِ «کندال» (پسر بزرگتر که کلید کرده روی صندلی بابا) با پدرش، چنان درام نابی خلق میکنه که بعضی وقتها قشنگ نفست تو سینه حبس میشه.
نمیشه از جذابیتهای این سریال گفت و به آهنگهاش اشاره نکرد. موسیقی متن Succession که شاهکار نیکلاس بریتل هست، فقط یه آهنگ پسزمینه ساده نیست؛ قشنگ خودش یکی از بازیگرهای اصلیه! ترکیب پیانوی کلاسیک با بیتهای مدرن و سنگین، یه تضاد عجیبی ساخته که دقیقاً حس و حال سریال رو لو میده: ظاهر شیک و باوقارِ این خانواده اشرافی در کنار باطنِ کثیف و پر از خیانتشون. ملودی تیتراژ اول سریال اونقدر خفنه که هر بار آدرنالین خونت رو میبره بالا.
«وراثت» فقط یه داستان درباره بچهپولدارهای عقدهای نیست؛ این سریال کالبدشکافی دقیقِ روابط خانوادگی، طمع و قدرته. طنز سیاه و دیالوگهای تیز و بیرحمانهاش اونقدر قشنگن که بعد از این، هر سریال دیگهای ببینی برات لوس و بیمزه به نظر میاد.
اگه دنبال یه کار اعتیادآور، پر از هیجان و بازیهای روانی هستی، همین آخر هفته بساط پاپکورن رو راه بنداز، گوشی رو بذار رو حالت پرواز (چیه این اینستاگرام لعنتی) و شیرجه بزن تو دنیای خفنِ خانواده «روی». بهت قول میدم یکی از بهترین تجربههای سریالبینی عمرت میشه!
