مذاکره یا تسلیم مسئله این است

بعد از کش و قوسهای فراوان تروئیکای اروپایی بحث مکانیزم ماشه را فعال کردند . جالب است که عنوان کردند راه دیپلماسی همچنان باز است. و جالب تر اینکه مسئولان آمریکایی هم بعد از این قضیه خواهان مذاکره مستقیم شدند. در واقع با زبان دیپلماسی می گویند محل اورانیوم هایتان را اعلام کنید هسته ای را تمام کنید موشکها را بردارید بعد ما تصمیم می گیریم شما چکار کنید. این نوع مذاکره یک نوع جدید ادبیات است که باید آن را مترادف تسلیم دانست. حالا در قبال این تهدیدها عکس العمل ما جالب است! اصول گرایان هی دارند از ده سال پیش تا کنون سخنرانی به سخنرانی را می جورند تا نکته ای ضعفی در صحبتی پیدا کنند و زمینه سازی کنند برای انتخابات بعدی و اصلاح طلبان هم مشابه این عمل در راستای عکس آن. جالب اینکه همه دم از منافع ملی می زنند. مثل آقای فلاحت پیشه ! یادتان هست که رئیس کمیسیون مجلس چه مطالبی مغایر منافع ملی می زد. خوب البته منافع ملی هم تعریف خودش را دارد منافع ملی از دید هرکسی بجز آن که باید آن را تعریف کند می گویند. منافع ملی را بعضی ارتباط با غرب می دانند بعضی قطع ارتباط ؟! بعضی با فعالیت در سیاست دنیا می دانند و بعضی ها هم در انزوا؟! مثلا ارتباط با فرانسه و انگلیس و آلمان و ... داشته باشیم می شود ارتباط با دنیا و ارتباط با خاورمیانه می شود نه غزه نه لبنان؟!؟!؟ در واقع بایستی با همسایگان ارتباط و همکاری نداشته باشیم اما با کشورهای غربی ارتباط کامل داشته باشیم. تفاهم نامه های تجاری با همسایگان می شود کارهای بیهوده و دنبال مذاکره با کسی باشیم که به دوستان خودش می گوید kiss my ... بلا به دور