قسمت اول و انشاءالله آخر.
ساعت ۶:۳۰ بامداد جمعه ۲۳ خرداد ماه از خواب بیدار میشوم. باید به جشن عید غدیر در هیئت خانوادگی دعای ندبهمان برویم. برای اطمینان از ساعت شروع مراسم، ایتا را مرور میکنم. کاش میشد هیچگاه مرور نکرد و خبر نخواند اما باید با واقعیتها مواجه شد! این دنیا فانتزی نیست. پستهای هولناک و پرشمار حمله رژیم اشغالگر قدس به چشم میآید. شب قبل تا حدود ساعت ۳ بامداد در حال مطالعه روی مساله نسبت غدیر و وحدت بودم. تا آن موقع خبری نبود اما حالا... خبرگزاری معتبر و رسمی را مرور میکنم؛ به سرعت به ذهنم میآید که عیدمان خراب شد. در اجرای برنامه جشن نقشی جزئی دارم؛ باید بروم. از جشن هیچی نمیفهمم؛ دائما خبر مرور میکنم؛ خبر شهادت برخی دانشمندان، فرماندهان و مردم عزیز. یاد گفتگویم با شهید طهرانچی و برخی مراودات و انتقاداتم با او میافتم. طهرانچی در عین حال که یک فیزیکپیشهی پلاسمای خبره بود یک مدیر طراز با افکار علمی بروز و تحولگرا بود. در بین خبرها، تصویر جسد یک کودک دوباره ملتهبم کرده است. علی و حاجابوالفضل از مردمان عادی را نیز با واسطه میشناسم؛ علی و دو فرزندش شهید شدهاند و همسرش بستری است. حاجی ابوالفضل و همسر و چهار فرزندش نیز. اخبار شهادت زنان و کودکان کم نیست؛ در این حدود دو سال از هفت اکتبر۲۰۲۳، طبیعت ددمنش، رژیم کودککش صهیونی را میشناسیم. این روزها دریافت خبر ضروری است و در عین حال باید کنترل شده و از مبادی درست باشد و گرنه فشار روانی دارد و مختل کننده زندگی است. باید حواسم باشد که زندگی باید جریان داشته باشد. وضعیت جنگی نباید ما را از ضروریات زندگی غافل کند. در عین حال باید حواسمان بیشتر به اطرافیانمان باشد و فراموش نکنیم که چیزهای کوچک زندگی را زنده میکند. در معرض بودن کودکان در برابر اخبار جنگ باید حساب شده باشد. خودمان نیز به مراقبت روحی و روانی نیاز داریم؛ قطعا توجه به یاد خدا آرامشبخش است؛ دعا و قرآن در ایجاد این آرامش رهگشا است. با تلویزیون میانهای ندارم؛ آخرین باری که خبر دیدهام یادم نیست اما این روزها برای دریافت خبرِ درست به شبکه خبر مراجعه میکنم. طبیعتا هر آن کسی که طرفِ ایران نیست اخبارش مخلوطی از صحیح و غلط و جهتدار به سمت منافعش خواهد بود اما منفعت مشترک مردم ایران وطن است. این است که اخبار شبکه خبر قابل اطمینان است ولو کامل نباشد و سانسور داشته باشد. ما در یک وضعیت جنگی پیچیده هستیم، جنگ ترکیبی است و بخشی از آن روانی است و این ما هستیم باید این قسمت را مدیریت کنیم. دشمن خبرسازی میکند، حتی با سر و صدا رعب و وحشت ایجاد میکند. گاه این سروصداها واقعی و با قصد زدن اشخاص و زیرساختها است، گاه کاذب با هدف ایجاد ترس و گاه هر دو. تا به امروز نتانیاهو بارها تاکید کرده که ما برای یک جنگ طولانی آماده میشویم؛ یعنی آنها سختی جنگ را پذیرفتهاند و برای هدف خودشان (تجزیه ایران) قاطعانه میجنگند و مصمماند. ما نیز باید هدف خودمان را بدانیم و سختیها و مصائب دفاع را قبول کنیم و البته هوشمندانه عمل کنیم. باید هدف دشمن را بشناسیم (ایران)، آنها از جنبه نظامی وارد شدهاند و حال میخواهند زیرساختها را بزنند و بعد هم با استفاده از وضعیت هرج و مرج کشور را با عناصر خودشان در دست بگیرند. یادمان نرود ما بارها و بارها خویشتنداری کردهایم و اکنون نیز در مقام دفاع از خود هستیم. اسرائیل هم تازه متولد نشده است و این اولین باری نیست که به جایی حمله میکند. او به هیچ اصل و قانونی پایبند نیست و از هر روشی برای رسیدنش به هدف استفاده میکند. او خط قرمزی ندارد. اسرائیل میخواهد معمار آیندهی قدرت در خاورمیانه باشد. تجزیه ایران از نگاه هیچ ایرانی با هر گرایشی باشد پذیرفته شده نیست. ما دور وطن متحد میشویم و دست در دست یکدیگر ایرانمان را حفظ میکنیم. اشتباه میکنند آنها که میخواهند القاء کنند این جنگ، جنگ ما نیست. شاید اسرائیل را نمیشناسند، شاید وقایع دو سال اخیر در غزه را ندیدهاند، وقایع همین دو سه روزهی ایران به تنهایی بیانگر همه چیز است. در این لحظات حساس همه ما باید مثل یک فرمانده در خدمت کشور باشیم. همه باید در میدان باشیم و اولویت اول ما حراست از کیان ایران باشد. تاریخ روایتگر ایستادگی ما خواهد بود. باید قوی و استوار باشیم و نقشه دشمن را خنثی کنیم.
مراقب خودتان باشید.
دعوت (درباره دین، علم و تمدن)
