در باب اندوه این روزها

ساعت 9 صبح رفتم سراغ لپ تاپم و شروع کردم به کار کردن، کم کم تصویر آدم های دیگه اومد رو مانیتورم، یکم از اینور و اونور حرف زدیم و بعدش رفتیم سراغ موضوعات کاری. همه سعی داشتیم شرایط رو عادی جلوه بدیم و احساساتمون رو برای خودمون نگه داریم اما کار ساده ای نبود.

برای اینکه بتونم این شرایط رو بیشتر درک کنم، رفتم سراغ دیوید کسلر کسی که شاید بشه بهش گفت متخصص اندوه. کسلر اعتقاد داره که احساسات نیاز به حرکت دارن و ما با اسم گذاشتن روشون و به رسمیت شناختنشون بهشون فضای لازم رو میدیم تا از ما عبور کنند.

کسلر اعتقاد داره این روزها ما دچار اندوه انباشته شدیم. اندوه ناشی از عادی نبودن شرایط، عدم قطعیت، تغییرات بزرگ و کوچک اما شاید بزرگترین این رنج ها، اندوه پیش بینیه. اینکه آینده چطور خواهد بود؟ قرنطینه تا کی ادامه پیدا می کنه؟ آیا ما جون سالم ازش به در می بریم؟

تو این نوع اندوه ما خودمون رو روبروی طوفانی از حوادث ناخوشایند قرار می دیم و ذهنمون بدترین سناریوهای ممکن رو مرور می کنه. همه ی این ها باعث می شه ما احساس امنیت رو از دست بدیم و رنج کشیدن شروع می شه.

یکی از راه هایی که کسلر پیشنهاد میده اینکه سعی کنیم تعادل رو تو فکر کردن رعایت کنیم، اگر ذهنمون میره سراغ بدترین سناریوها، ما سعی کنیم بهترین ها رو هم ببینیم.

کسلر می گه اندوه چند مرحله داره که البته به صورت خطی و پشت سر هم اتفاق نمی افتن و ما متناوبا اون ها رو تجربه می کنیم:

مرحله ی اول: انکار، من قرار نیست کرونا بگیرم!

مرحله ی دوم: عصبانیت، چرا مجبورم کردن تو خونه بمونم؟

مرحله ی سوم: چونه زدن، خب من دو هفته از خونه نمی رم بیرون که زودتر شرایط عادی شه.

مرحله ی چهارم: ناراحتی، خیلی سخته که نمی تونم هیچ کدوم از کارهایی که دوست دارم رو بکنم.

مرحله ی پنجم: پذیرش، فعلا قراره شرایط همینطوری بمونه و باید بتونم با این محدودیت ها زندگی کنم.

با آگاهی از این مراحل می دونیم که داریم اندوه رو پشت سر میزاریم و خودمون رو بابت این احساسات سرزنش نمی کنیم. بهشون فضا میدیم برای عبور کردن و بالاخره پذیرش اتفاق می افته، جایی که ما احساس قدرت می کنیم. چیزهایی رو که روشون کنترل نداریم رو رها می کنیم و تمرکزمون رو میزاریم روی قابل کنترل ها.

در آخر کسلر می گه که اعتقاد داره این شرایط موقتیه و ما می تونیم پشت سر بزاریمش. پیشنهاد می کنه مواقعی که حجم اندوه زیاد می شه و ذهنمون سراغ سناریو سازی میره، سعی کنیم خودمون رو به حال برگردونیم و ببینیم که هنوز غذا و سرپناه داریم واسه زنده موندن و اون سناریوها فعلا اتفاق نیفتادن.