در اوج خداحافظی کردیم🥲
قبل از قطعی اینترنت، مدام در نتایج گوگل میدیدم چقدر قدرت دامنه ویرگول زیاد شده
تصمیم گرفتم دوباره برای پرسونال برندینگ برگردم روی ویرگول
مدتی طول نکشید اما اینبار بزرگترین بمب در مرکز دیجیتال مارکتینگ ایران، با موفقیت به زمین نشست
اینبار اما خبری از هیروشیما و ناکازاکی نیست، میلیونها کشته و زخمی در دل قطع اینترنت
مشکلات بسیار ساده اما مرگبار هستن:
یکی نمیتونه ایمیل چک کنه و رجیستر دامنه براش امکانپذیز نیست
یکی نتونسته گواهینامه ssl تمدید کنه و سایتش از دسترس خارج شده
یکی سایتش مشکل dns داره و بالا نمیاد
یکی مشکل cdn داره
خلاصه که تعداد زیادی از وبسایتها بنابر دلایل مختلف حتی ادامه حیاتشون به خطر افتاده، بدون درنظر گرفتن اینکه روی سرورهای داخلی باشن یا خارجی
اونایی که روی سرور خارج از ایران هستن که تکلیفشون روشنه، کلا کاربرهای ایرانی نمیتونن دسترسی داشته باشن
اونایی که روی سرورهای داخلی هستن و کاربرها میتونن دسترسی داشته باشن عملا کانالهای بازاریابی وجود نداره که متصلشون کنه به کاربرها
از سادهترین موارد مثل موتور جستجو گرفته تا شبکههای اجتماعی و حتی تبلیغات وب!
مطمئنن حتی تعداد زیادی از کاربرهای پیامرسان تلگرام کل اطلاعاتشون از دست دادن، اگر مدت زمان بازگشت به اکانتشون روی یک ماه قرار دادن
اوضاع اما خیلی پیچیدهتر از این حرفاست اگر قطعی تداوم داشته باشه احتمالا بخش بزرگی از پلتفرمهای خارجی دیگه پشتیبانی از زبان فارسی براشون یک هزینه اضافی خواهد بود
و چه ساده زیر این آوار موندیم و کسی به داد ما نرسید
با هزار امید و آرزو بر بستری رشد کردیم که آیندهای نداشت
با فیلترینگ کنار اومده بودیم، با سرعت ناپایدار اینترنت کنار اومده بودیم، اما حالا چطور ممکنه با قطع کامل اینترنت دوماهه کنار بیایم
حالا که جلوی چشممون اینترنت طبقاتی ارائه میکنن، آیا میتونیم امیدوار به اتصال مجدد باشیم؟
حالا که ۵۰ گیگ اینترنت ۲.۵ میلیونی در اختیار کسب و کارها قرار میدن آیا میشه امیدوار بود که کاربرها با اینترنت معمولی مجدد به شبکه وصل بشن؟!
از خسارات جنگ باید فرار بکنیم یا خسارات وارد شده بر پیکر دیجیتال مارکتینگ؟
حق ما این نبود
در همینجا هم مثل اینکه نمیتونیم تبادل نظر داشته باشیم و محتوا از حالت شبکه اجتماعی، تبدیل شده به روزنامهٔ آنلاین
اکثر ماها حتی توان فرار از این وضعیت هم نداریم، و باید پیش چشممون شاهد از دست رفتن تلاشهامون باشیم
از قشر خاکستری جامعه، تبدیل به قشر سوختهٔ جامعه شدیم و نمیدونم این پیروزی رو حتی باید به چه کسی تبریک بگیم
به آقای پزشکیان که با وعدهٔ رفع فیلترینگ از ما رأی گرفت تبریک بگیم؟
به وزیر قطع ارتباطات باید تبریک بگیم؟
حتی برام سؤاله که چرا باید وزیر ارتباطات در این روزها حقوق دریافت کنه بابت قطع دسترسی ۸۰ میلیون نفر
چرا قطع اینترنت در کسری از ثانیه امکان پذیره ولی اتصال مجدد نیاز به قسم و آیه داره؟
چرا زندهایم؟
