ببخشید شما صلاحیت وصل شدن نداری! DPI چیه؟

نگاه حاکمیت: اینترنت = امتیاز، نه حق عمومی

در نگاه حاکمیت ایران، اینترنت آزاد:

• یک «حق همگانی» نیست

• یک «امکان قابل‌مدیریت» است

یعنی:

هر کسی به اندازه‌ای که «مشکل‌ساز نباشه»،
می‌تونه به اینترنت دسترسی داشته باشه.

برای همین سیاست اصلی اینه:

• اینترنت رو کامل قطع نکن

• ولی برای همه هم باز نذار

اینترنت چندلایه: همه از یک در وارد نمی‌شن

الان عملاً چند سطح دسترسی وجود داره:

1️⃣ اینترنت عمومی (مردم عادی)

• کند

• ناپایدار

• فیلترشده

• VPNها مرتب قطع می‌شن

این همون اینترنتیه که اکثر مردم باهاش سروکار دارن.

2️⃣ اینترنت نیمه‌باز (کسب‌وکارها، شرکت‌ها)

• دسترسی پایدارتر

• فیلتر کمتر

• IPهای خاص

• محدودیت کمتر روی بعضی سرویس‌ها

📌 معمولاً با:

• درخواست رسمی

• مجوز

• یا قراردادهای خاص

3️⃣ اینترنت تقریباً آزاد (نهادها و افراد خاص)

• دسترسی مستقیم به اینترنت جهانی

• بدون فیلتر جدی

• بدون نیاز به VPN

• سرعت و پایداری بالا

📌 این سطح برای:

• نهادهای حکومتی

• رسانه‌های خاص!

• افراد «مورد اعتماد!»

• سیستم امنیتی

DPI این وسط چه‌کار می‌کنه؟

DPI ابزار تشخیص و تفکیکه.

DPI فقط دنبال بستن نیست؛
دنبال اینه بفهمه:

• این کاربر کیه؟

• از کجا وصله؟

• الگوی مصرفش چیه؟

• جزو کدوم «گروه» حساب می‌شه؟

بعد بر اساس این‌ها:

• یکی رو ول می‌کنه

• یکی رو کند می‌کنه

• یکی رو ناپایدار

• یکی رو کامل قطع

📌 یعنی فیلترینگ هوشمند و انتخابیه.

بعضیا اصلاً نیازی به VPN ندارن، چون:

• روی مسیرهایی هستن که فیلتر روش اعمال نمی‌شه

• IPشون در لیست‌های محدودکننده نیست

• DPI براشون «سخت‌گیری» نداره

📌 نه به‌خاطر این‌که زرنگ‌ترن
بلکه چون دسترسی‌شون فرق می‌کنه.

برای مردم عادی VPN هم ناپایداره، چون:

• DPI فرض رو می‌ذاره روی «مشکوک بودن»

• VPN = تلاش برای خروج از کنترل

• پس یا قطع می‌شه

• یا عمداً بد کار می‌کنه

ولی برای بعضی مسیرها:

• VPN اصلاً حساسیت ایجاد نمی‌کنه

• یا حتی نیازی بهش نیست

اینترنت ملی؛ اسم رمز این تفکیکه

وقتی از «اینترنت ملی» حرف می‌زنن،
در عمل یعنی:

اینترنت جهانی برای عده‌ای
اینترنت داخلی برای بقیه

نه به‌صورت رسمی و یک‌شبه،
بلکه:

• تدریجی

• بی‌سروصدا

با توجیه «کیفیت» و «امنیت»

خیلی ساده و واقعی

• اینترنت ایران «بسته یا باز» نیست

• طبقه‌بندی‌شده‌ست

• مدیریت‌شده، مشروط و قابل فشاره

• دسترسی آزاد تبدیل شده به امتیاز

• مردم عادی در پایین‌ترین لایه‌ان

جمله آخر

تو ایران امروز،
مسئله این نیست که «اینترنت هست یا نه»
مسئله اینه که برای کی(طبقه ات چیه) هست؟