ظریف دن کیشوت ما بود! / خیانتی به نام «برجام» و «اسنپ بک»!

ظریف دن کیشوت ما بود!

ظریف یک ایدئالیست است که تصور میکرد حقوق بین الملل و قطعنامه شورای امنیت میتواند رفتار آمریکا را مهار کند:

آمریکا چاره ای ندارد نه اینکه علاقه باشد. ... آمریکا نیازمند قطعنامه شورای امنیت بود، ... این مبنای مقبولیتی جهانی دارد، یعنی واقعیت امر این است که بالاخره قاعده دارد. آمریکا نمی‌تواند این کار را بکند،...اطمینان می دهم آقای دکتر ایزدی.
فقط چند ماه بعد ترامپ با یک چرخش قلم از برجام خارج شد! تمام "قاعده" دنیای ظریف توهم بود.
او در مجلس گفت:
اطمینان میدهم زمانی که تحریم های شورای امنیت فرو بریزد تمام تحریمهای دیگر آمریکا جز تکه پاره ای از کاغذ نخواهد بود
حرفی که در جلسات کمیسیون هم تکرار کرد. آنطرف اوباما میگفت نگران قطعنامه نباشید، ساختار تحریم میماند. یعنی یکی از دوطرف ماجرا را برعکس فهمیده بود. نتیجه خیلی زود روشن شد: ما با برجام سه برابر تحریم شدیم! همان کاغذپاره های ظریف.
آمریکا فرصت را قاپید، قطعنامه ها را "موقت" کرد و تحریمهای خودش را "دائم". هم چماقی ساخت که ظریفها را میترساند و هم پیازی سه برابری در حلق ملت ایران. مکانیسم ماشه دقیقا برای جهان ظریف طراحی شده. امتیازات را داده و تحریم های اصلی را نگه داشته.

دن کیشوت پیرمردی بود که از بس کتابهای داستانی را خوانده بود، فکر میکرد شوالیه است. ظریف دن کیشوت زمان ما بود که در دنیای توهمی با آسیاب ها میجنگید. البته کتک هایش را ما خوردیم و سرمایه ما را خرج کرد. همانطور که دن کیشوت با زمانه خودش در جنگ بود و میخواست به عقب برگردد، جهان ظریف هم قاجاری بود. ماشه را میشود کنار امتیاز توتون و تنباکو گذاشت. او سالها تلاش کرد برای قدرت خارجی اعتمادسازی کند.
ماشه نشان دهنده یک خوش بینی ناباورانه به آمریکاست: ما که برجام را نقض نمیکنیم پس چرا نگران باشیم؟ ما تازه میخواهیم برحام 2 و 3 ببندیم.
چنین اعتمادی از "تحریم تقصیر ماست" بیرون می آید. سالها آمریکا را سفید کردند. میگفتند تقصیر "بیانیه خوانی" جلیلی و "ماجراجویی" سلیمانی است وگرنه آمریکا مرض ندارد. حالا اگر پسر خوبی شویم، چرا پدر ماشه را بکشد؟! بدیم بره.
اما پذیرش ماشه یک جنبه دیگر هم میتواند داشته باشد. ظریف 84 به البرادعی گفت:
بسیاری از نامزدهای ریاست جمهوری از شکست مذاکرات ما سود میبرند
حرفی که 93 هم در آمریکا گفت. همچنن 403 در داووس:
اگر امروز به جای پزشکیان، رئیس‌جمهور جلیلی داشتید، ممکن بود یک جنگ در منطقه داشته باشید.
او به راحتی رقابت داخلی را به میز خارجی می برد.  تو گویی نماینده حزب غربگرایان است نه نماینده ایران. ظریفیسم در جایگاهی سوم می ایستد. 18 ماه پیش از ترور سران سپاه میگوید:
اگر پای ایران را به وسط معرکه جنگ بکشانند برای هیچکدام از مقام های حاکمیتی اتفاقی رخ نخواهد داد! بمب بر سر مردم ایران فرود می آید!
گویی اپوزوسیون حرف میزند. مواضع این روزهای روحانی را ببینید.
از این جایگاه اتفاقا مکانیسم ماشه چیز بدی نیست. اگر فکر کنیم در ایران کسانی هستند که میخواهند برجام را به هم بزنند پس یک چماق بالا سرشان لازم است. ماشه چیزی است که دست "ماجراجویان" ایران را می بندد، چیزی که میتواند کشتی یمن را برگرداند. ماشه میتواند ایران را "نرمال" کند. ماشه مسیر برجام 2 و 3 خواهد بود. مساله شخص و نیت نیست، تفکر است. ماشه نشان میدهد منافع غربگرایان به غرب نزدیک تر است تا ایران. این یعنی "جایگاه سوم".

ظریف نماد شده است، بت است، الگوست. ظریف نسخه های ریشو و کراواتی زیادی دارد. آنها بهترین سرمایه غرب هستند، میلیونها دلار صرفه جویی و بی نیاز از جاسوسی. رایگان شمشیر تو را بر گردن علی میگذارند. فقط کافیست در ذهنش بکاری "مذاکره مقدس است، گفتگو همیشه خوبست" دیگر میز را هم بمباران کنی آماده امتیازدهی نشسته است. کافیست در ذهنش بکاری "مذاکره جلوی جنگ را میگیرد" خودش میرود ته مانده داعش را با توافق آستانه نجات میدهد و چند سال بعد همانها سوریه و کمر محور مقاومت را میشکنند و جنگ را به ایران میکشند. کافیست در ذهنش بکاری دوران قدرت گذشته، ما با حقوق میتوانیم دنیا را نجات بدهیم، شورای امنیت مهمترین است، هر توافقی بهتر از توافق نکردن است، دنیا یعنی جهان غرب، ...

ظریف دن کیشوت ما بود، وامانده در گذشته، ناتوان از درک واقعیت، گله مند از محبوب نبودن، مقاوم برابر بیداری، سخنوری توانا، شیرافکن در روایت، آداب دان و البته ضعیف. اما مهمتر از دن کیشوت، سانچو پانزاست. همسفری که از توهم او آگاه بود ولی به سودای "حکومت جزیره" از دن کیشوت قهرمان میساخت. نگران سانچوها باشیم که ظریف را در راس نشاندند، او را باد کردند، قهرمان قلابی را قالب کردند و قهرمانان واقعی را تکه تکه و ماشه آفریدند تا به جزیره های قدرت برسند.
برجام عوایدی هم داشت اما آبنبات قبل از تجاوز به یاد کسی نمی ماند. کمدی برجام برای ما تراژدی شد.

مکانیسم مکانیسم ماشه!

ده سال پیش، سه شنبه 21مهر 94 وقتی علی اصغر زارعی به سمت مجلس میرفت فکرش را هم نمیکرد که مهمترین روز عمرش را میگذراند. امروز را نگاه نکنید که هر بچه ای مکانیسم ماشه را شنیده است، ده سال پیش عکس فریدون عباسی را کنار منتقدان چاپ کردند و بالایش نوشتند: دلواپسان! کاسبان تحریم، تندروها، ترسوها، ... هر روز یک برچسب جدید. فقط چون سالها زودتر گفتند مکانیسم ماشه حماقت است. پادشاه لخت اما زور داشت. ده سال بعد وقتی تکه های بدن فریدون عباسی زیر آوار موشک آمریکایی بود دخترش گفت: من نگران بودم پدرم زنده بماند! چون دیگر تحمل فشار تهمت ها را نداشتم. دلواپسی برای ایران هزینه دارد.
همانطور که ما 200 سال پس از ترکمانچای احساس تحقیر میکنیم، 200 سال بعد هم خواهند پرسید چطور حماقت مکانیسم ماشه را پذیرفتید؟! اسلحه روی سرتان بود؟ خاکتان اشغال بود؟ عقل نداشتید؟ چه شد؟
شاید ندانید اسنپ یعنی تقه و بشکن، «اسنپ بک» یعنی با یک بشکن برمیگردد! شکایت و استدلال هم نمی خواهد. با یک پاکت نامه. باورنکردنی است، برای اولین بار در تاریخ حق وتوی چین و روسیه را معکوس کردند چون شاید با آمریکا مخالفت کنند! چیزی نوشتند که هر وقت آمریکا دلش خواست، تق، برگردد به روز اول. به همین راحتی. امتیازات ما؟ عمر ما؟ خسارت ما؟ بی عهدی او؟ همه کشک.

به همین دلیل بود که از روز اول خود اوباما نقض برجام را شروع کرد. میدانست ایران باید بدود، «تکان بخوری ماشه را میکشم» آنها نقض میکردند و اینها میگفتند نقض آشکاری نبود! صبر کنید بهار میرسد، اما طوفان رسید. تحریم های جدید از دوره اوباما شروع شد، ترامپ هم بی رودربایستی کلا خارج شد، اینبار داخلی ها میگفتند «تکان بخوریم ماشه را میکشند».
روحانی اعلام کرد یک مزاحم خارج شد! سال بعد دیدند اروپا هم مزاحمی دیگر است. حالا فقط ایران بدون مزاحم داخل قفس برجام نشسته بود و غرب تحریم روی تحریم میگذاشت. «تکان بخوری ماشه را میکشم» و به این ترتیب دهه نود از اقتصاد ایران گم شد. یک دهه با متوسط رشد صفر، ناگهان گفتند هدف برجام اصلا اقتصادی نبود!
درست بود، برجام پروژه مهار امنیتی ایران شد. هیچ جایش اسم یمن نیامده اما وقتی کشتی ایران به سمت محاصره یمن میرفت جان کری با یک تلفن آن را لغو کرد! «تکان بخوری ماشه را میکشیم» گروگانگیری ده ساله. همان که آ.خامنه ای گفت:
یک استخوانی لای زخم گذاشتند که مثل تهدیدی همیشه بالای سر ایران وجود داشته باشد
حالا جان کری برای ایران تصمیم میگرفت.
اما گلابی های برجام در 98 رسید، تحریم و بی کفایتی و فاجعه آبان و ایران ضعیف و شلیک: قاسم سلیمانی ستون امنیتی ایران افتاد و دومینو شروع شد. سال بعد فخری زاده. مکانیسم ماشه دست ایران را بر هر ماشه ای می لرزاند. عراقچی زیر بمباران هم به مذاکره درباره ماشه میرفت. دومین جنگ ایران در قطعنامه ای رخ داد که میگفتند جلوی جنگ را گرفته. «تکان بخوری ماشه را میکشم» برجام تا آخرین ساعت با ماشه امتیاز میگرفت و در پایان هم آن را کشیدند. واقعا قابل حدس نبود؟

وقتی علی اصغر زارعی سه شنبه 21مهر94 از مجلس برمیگشت هنوز صورتش غرق اشک بود، فریاد زده بود، گریه کرده بود، التماس کرده بود، تا مرز سکته رفته بود اما 20دقیقه ای کار تمام شده بود. فردا صبح عکسش را در روزنامه زدند و مسخره اش کردند، دلواپسی برای ایران را فحش کردند.
فیلم مجلس نشان میدهد ظریف به خوبی از ماشه مطلع بود:
دوستان (منتقد) یک موضوع دارند که همه جا مطرح میکنند: برگشت پذیری
تقریبا همه از حفره عظیم برجام شنیده بودند. بارها از ظریف میپرسند "تعلیق" آمده؟ و او بارها وعده "لغو" میداد. کدام موقت؟ کدام تعلیق؟ کدام ده سال؟ با افتخار میگفتند قطعنامه ها حذف شده، در حالیکه بالاسر ایران بود.

جواد ظریف شخص نیست، نماد است. میلیاردها تومان خرج شد تا از او قهرمانی معصوم بسازند. اصولگرا عکس او را کنار سلیمانی و همت چاپ کرد، اصلاحاتی کنار مصدق. امیرکبیر زمان، سرباز وطن، معتمد رهبر، مجسمه اش را ساختند، نشان قهرمان دیپلماسی دادند، سکه ریختند و بت ساختند و ستایش کردند. واقعا چرا؟! اصلا پنج نفر خائن، بقیه چطور؟! باید این مکانیسم خطا را کشف کنیم. بهترین راهنما شخص ظریف است.
ظریف در فایل صوتی1400 دو بار تاکید میکند رئالیست نیست:
ما هنوز معتقدیم آن کسی که در میدان قوی تر است در صحنه بین المللی نیز قوی است.... ما هنوز باور نکرده ایم که اقتصاد، دیپلماسی و انسجام ملی در قدرت نقش دارند.
درک او از دنیا و منطق قدرت همینقدر رویایی است. با ناراحتی میگوید
واقعیت این است که مردم ما قهرمان بودن در منطقه را می پسندند.
و
محبوبیت من از نزدیک ۹۰% به حدود ۶۰ آمده بود ولی محبوبیت شهید سلیمانی به ۹۰ رسیده بود.
سال 404 میگوید:
نگاه ما تهدید محورست و قهرمانان ما جنگاوران هستند، اگر فرصت محور بود بازرگانان قهرمانان ما بودند
ده سال بعد برجام هم بیدار نشد.

سلمان معمار