خیلی وقتها به این فکر میکنم که اگر حکومتی ظالم باشه، از روی چه معیاری میشه این رو فهمید؟!
اگر حکومتی اعتراضات شهروندانش رو سرکوب کنه ظالمه؟
اگر اغتشاشات رو سرکوب کنه ظالمه؟
یا اگر این کار رو نکنه خوبه؟ یا بده؟
اگر حکومتی نتونه شرایط اقتصادی مناسبی رو در جامعش درست کنه ظالمه؟ اگر این شرایط خارجی باشه چطور؟
واقعا معیار درست برای این که بصورت منطقی بگیم آیا یک حکومت ظالم هست یا نه چیه؟
به نظرم یکی از معیارهایی که میشه حکومت ظالم رو باهاش تشخیص داد این هست:
وقتی اجرای قوانین به نفع حکومت و به ضرر مردم هست، این قوانین به نحو احسن پیاده میشن. بعنوان مثال طبق قانون، حکومت توی برخورد با اغتشاشها کوچکترین مماشاتی ندارد. نیروهای امنیتی طوری اغتشاشگران (که از قضا تعداد زیادی از انها مردم هستند) رو سرکوب میکنند که انگار داعشی هستن.
ولی وقتی قوانینی که به نفع قشر نهچندان قوی از مردم هست، و به ضرر مالی قشر حاکم یا قشر ثروتمند منتهی میشه، اون موقع قوانین نادیده گرفته میشن. بینهایت تا مثال هست که من فقط یکیش رو میگم چون به حوزهی فعالیت من مربوط میشه و تقریبا بصورت کامل و دقیق، ازش اطلاع دارم:
«ویراستیار» نام یک پروژهی دولتی بود که کارفرمای آن دولت بود و پیمانکار این پروژه یک سازمان حکومتی بنام «سازمان علوم اسلامی و قرآنی نور» بود و استفاده کنندگان نهایی این پروژه عموم مردم فارسی زبان بودند. هیات مدیرهی «سازمان علوم اسلامی و قرآنی نور» رو افرادی مانند اقای لاریجانی (رییس سابق دستگاه قضا) تشکیل میدن و سازمانی بسیار مهمی هست. این سازمان (بعنوان پیمانکار) عمدا در پروژهی «ویراستیار» کار شکنی کرد. مشکل اینجاست که بهخاطر کلفت بودن اعضای هیات مدیره، احدی پیدا نشد بهشون بگه بالای چشمتون ابرو هست. اینکه گوششون رو بگیرن که بماند. نمیدونم اگر این کار اسمش نان حرام خوری نیست پس چیه؟! اگر اقای لاریجانی و گروه ایشون، به قول خودشون انسانهای حلال خوری هستن پس این موردی که من گفتم چیه؟ داستان کامل این پروژهی رو از اینجا بخوانید.
