قسمتی از برادران کارامازوف که اکثر ما باید بخوانیم

"... و از همه مهم‌تر دروغ مگو... و از همه مهم‌تر به خودت دروغ مگو. کسی که به خودش دروغ میگوید و به دروغ خویش گوش می‌دهد، به چنان بن‌بستی می‌رسد که حقیقت درون یا پیرامونش را تمیز نمی‌دهد، و اینست که احترام به خود و دیگران را از دست می‌دهد. و با نداشتن احترام دست از محبت می‌کشد، و برای مشغول کردن و پرت کردن حواسش از بی محبتی به شهوات و لذات خشن راه می‌دهد و در رذالت‌های خویش در بهیمیَّت فرو می‌رود، و همه‌اش هم از دروغزنی مداوم به دیگران و به خویشتن. آدمی که به خود دروغ می‌گوید، بسیار آسان‌تر از دیگران مورد اهانت قرار می‌گیرد. می‌دانی که گاهی اهانت‌پذیری بسیار لذت‌بخش است، مگر نه؟ یک نفر ممکن است بداند که کسی به او اهانت نکرده، اما اهانت را برای خودش ابداع کرده، دروغ گفته و مبالغه کرده تا آن را برای خود بدیع سازد، به واژه‌ای چسبیده و از کاه کوهی ساخته این را خودش می‌داند، با اینهمه اولین آدمی خواهدبود که اهانت را بپذیرد و آنقدر از انزجارش شادی کند تا احساس لذتی بزرگ کند، و به راه کینه حقیقی بیفتد..."