نوشیدنی سرخی که روزی نوشیدنی فرعون‌ها بود

اگر اولین بار چای ترش را ببینی، احتمالاً فکر می‌کنی با یک آبمیوه طرفی.

رنگش آن‌قدر قرمز و زنده است که کمتر شبیه یک دمنوش به نظر می‌رسد. اما همین رنگ، هزاران سال پیش هم مردم را مجذوب خودش کرده بود.

داستان چای ترش، از دل یک بوته ساده شروع می‌شود؛ گیاهی که امروز با نام Roselle شناخته می‌شود.

جالب اینجاست که چیزی که ما دم می‌کنیم، اصلاً گلبرگ نیست.

بعد از اینکه گل می‌ریزد، کاسبرگ‌های قرمز و گوشتی دور میوه باقی می‌مانند. همان قسمت‌های قرمز خشک می‌شوند و بعد از دم کشیدن، نوشیدنی معروف چای ترش را می‌سازند.

از آفریقا تا کنار رود نیل

بیشتر پژوهشگران معتقدند خاستگاه این گیاه، مناطق گرمسیری آفریقاست.

اما جایی که چای ترش واقعاً مشهور شد، مصر بود.

در روزهای داغ کنار رود نیل، مردم نوشیدنی خنک و ترش‌رنگی درست می‌کردند که هم عطش را کم می‌کرد و هم بدن را خنک نگه می‌داشت. کم‌کم این نوشیدنی از خانه‌های مردم به کاخ‌ها هم راه پیدا کرد.

حتی امروز هم اگر به مصر سفر کنید، احتمال زیادی دارد در اولین مهمانی، یک لیوان «کارکَده» جلویتان بگذارند.

کارکده همان چای ترش است؛ نوشیدنی‌ای که آن‌قدر با فرهنگ مصر گره خورده که برای بسیاری از گردشگران، بخشی از تجربه سفر به این کشور محسوب می‌شود.

نوشیدنی‌ای که با کاروان‌ها سفر کرد

چای ترش فقط در یک کشور نماند.

همراه بازرگان‌ها و کاروان‌ها، از آفریقا به شبه‌جزیره عربستان، هند و بعد جنوب شرق آسیا رسید.

هر سرزمین هم نسخه خودش را ساخت.

در بعضی جاها آن را با دارچین دم می‌کنند.

جایی دیگر با زنجبیل.

در کشورهای حوزه کارائیب، نوشیدنی کریسمس بدون چای ترش تقریباً کامل نیست و آن را با ادویه و میخک سرو می‌کنند.

انگار این گیاه، هر جا رفته، لهجه همان سرزمین را یاد گرفته است.

چرا این‌قدر قرمز است؟

اگر یک قطره چای ترش روی پارچه سفید بریزد، احتمالاً تا مدت‌ها یادش می‌ماند.

دلیل این رنگ، رنگدانه‌های طبیعی به نام آنتوسیانین هستند؛ همان ترکیباتی که رنگ یاقوتی انار، گیلاس و بعضی انگورها را هم می‌سازند.

شاید به همین دلیل باشد که خیلی‌ها قبل از اینکه مزه‌اش را بچشند، عاشق ظاهرش می‌شوند.

ترش، اما نه آن‌طور که فکر می‌کنید

اسمش چای ترش است، اما ترشی‌اش بیشتر شبیه طعم انار یا زغال‌اخته است تا لیمو.

برای همین بعضی‌ها آن را بدون هیچ شیرین‌کننده‌ای دوست دارند و بعضی دیگر کمی عسل یا نبات به آن اضافه می‌کنند.

حتی اگر سرد سرو شود، بیشتر شبیه یک نوشیدنی تابستانی لوکس است تا یک دمنوش.

از مزرعه تا فنجان

برخلاف تصور خیلی‌ها، چای ترش از بوته‌های چای به دست نمی‌آید.

اصلاً هیچ نسبتی با چای سیاه یا چای سبز ندارد.

این گیاه عضو خانواده ختمی‌هاست و آنچه داخل قوری می‌ریزیم، کاسبرگ‌های خشک‌شده آن است، نه برگ و نه گلبرگ.

شاید همین تفاوت باعث شده طعم و رنگش تا این حد متفاوت باشد.

یک فنجان، چند هزار سال تاریخ

گاهی فکر می‌کنم عجیب است که نوشیدنی‌ای که امروز در یک لیوان شیشه‌ای روی میز ماست، روزی کنار رود نیل، در بازارهای آفریقا و میان کاروان‌هایی که از دل صحرا عبور می‌کردند هم نوشیده می‌شد.

شاید راز ماندگاری چای ترش همین باشد. ما در «مزرعه ارگانیک استمرار» بهترین و مرغوب ترین چای ترش ها را برای شما آورده این.

نه فقط به خاطر رنگ یاقوتی‌اش، نه فقط به خاطر طعم متفاوتش.

بلکه چون هر بار که آب جوش روی کاسبرگ‌های خشک آن می‌ریزی، انگار تکه‌ای از آفتاب آفریقا، نسیم رود نیل و خاطره سفرهای قدیمی، آرام‌آرام داخل فنجانت حل می‌شود.