این عطش ارسال پیام های از پیش نوشته شده با عناوین "توجه توجه توجه" یا "مهم مهم مهم" چیست؟
از وقتی به ناچار از سوپراپلیکیشن های ایرانی یا نه ببخشید سکوهای داخلی استفاده میکنم با پدیده ای مواجه شدم به نام بفرست بفرست که عقب نمونی!
نسل خاله ها دایی ها و نمیخواهم بگویم شوهرعمه ها و غیره جوری بیست و چهار ساعته پای کار هستند که گویی ارتش سایبری سازماندهی شده با بودجه پایان ناپذیرند.
به هیچ عنوان سراغ علاقه شان به استیکرهای "صوت و سفیری بلبلی" با گل رزهای اکلیلی در حال شکوفایی نخواهم رفت، به اندازه کافی راجع به آن صحبت شده است، ویدیوهای بی کیفیت بدساخت و بدتر از آن ویدیوهای ناشیانه تولید شده توسط هوش مصنوعی را که اصلا ولش کن.
این روزها تمام این ها را رها کرده اند و افتاده اند رو دور نقل و انتقالات اخبار و تحلیل و توصیه و نکته... بدون وقفه بی هیچ استراحتی در هر گروه بی ربط و باربطی که باشند، متن های طولانی فیک نیوزها و تحلیل های ماقبل واقعیت و جملات و عباراتی فرسنگ ها دور از قابلیت باورپذیری را بدون هیچ چشمداشتی از این گروه به آن گروه حمل میکنند.
حتی اگر 6 گروه مشترک با دقیقا همان مخاطبین وجود داشته باشد به یکی از آن ها اکتفا نکرده و مطلب را برای تک تک 6 گروه فوروارد خواهند کرد. جهت اطمینان یک رونوشت هم برای "شخصی" شما میفرستند و اگر تیک نخورد زنگ میزنند و درخواست میکنند که ایتای خود را چک کنید. اگر نشد پرینت گرفته و شب نامه ها را از زیر در به داخل خواهند فرستاد. اگر نشد تبدیل به دارویی غیرخوراکی خواهند کرد و در بسته بندی دیکلوفناک عرضه میکنند...
اگر بگویی غیرواقعی است و اصلا چه کسی همچین چیزی را باور میکند و اصلا چطور ممکن است در این هیری ویری همچین مطلب بی ارزش و بی اساسی را با اصرار اصرار اصرار در همه جا "بازارسال" کنید، خواهید شنید که شما مرتد شده اید و عقلتان را داده اید به دست رسانه های غربی و گوشتان برای شنیدن حقیقت کر شده است.
اگر چیزی نگویید 43 پست مشابه میفرستند و زنگ و پیغام و پسغام که چرا ندیدید.
اگر به ارسال استیکرهای خودشان از قبیل "بسیار زیبا بود" یا "عمرتان مبارک" اکتفا کنید حتما نظرتان را با ارسال مصاحبه کننده هایی از خبرگزاری های معتبر خواهند پرسید.
اگر به ناچار برای دل خوش کنک تایید کنید که دیگر رسوای عالم خواهید شد و در تمام مراسمات و دورهمی ها و مهمانی ها و اگر همکار هستند که دیگر بدتر در تمام روزهای آینده باید پاسخگوی تحلیل های اضافه تر برای دریافت تاییدهای بیشتر باشید و به عالم و آدم ثابت کنید که شما همچین چیزی را باور نکرده اید و از سر اجبار چیزی گفته اید.
کاش کسی ریشه یابی کند، شاید به 40-50 سال پیش بازمیگردد، به زمان اعلامیه و لزوم پخش همگانی. شاید به روزنامه.
شاید عقب تر به زمان جارچی ها.
خبررسانی های دودی.
عصر یخبندان؟
شاید چون هیچ وقت شنیده نشده اند و دنبال ابراز عقایدشان در قالب این متن ها هستند. متن هایی که توسط هم نسلان و همفکرانشان تولید شده.
یا داشتن تریبون و حق سخن گفتن برایشان جدید و جذاب است.
هرچه هست پدر ما را دراورده.
گروه همکاران همین شرایط را دارد. زیرشاخه های گروه های فامیلی که صحبتش را هم نکنیم. گروه خیرین، گروه مخترعین، گروه مکتشفین، گروه اساتید، گروه مامان های مدرسه، گروه اصناف و بازاریان، گروه خرید و فروش گل (و گیاه)، گروه زیباجویان لیلی جون، گروه ساختمان یلدا 2، گروه محله دنج اکبر آباد، گروه تهرانی های مقیم مرکز، گروه رسانه ای قلم نو...
زیادی سخت میگیرم و بهتر است رهایشان کنم به حال خودشان و اکتیویست بودنشان و بگذارم اکت سیاسی و روشنگری شان را رویمان اعمال کنند؟ بله چشم. به راه راست هدایت شدم.
