یقه‌ٔ که را بگیریم؟

تاریخچهٔ پیدایش گشت ارشاد به کجا متصل است؟
تاریخچهٔ پیدایش گشت ارشاد به کجا متصل است؟

پوشش یکی از ارکان اصلی تمامی ادیان آسمانی است؛ در دین خاتم اسلام، به حجاب عنایت ویژه ای شده تا حدی که در نص قرآن به طور صریح به آن اشاره می شود.

تاریخچه‌ٔ سیاسی این مسئله بر می گردد به روزهای ابتدایی انقلاب، بطوری که تئوریسین های اصلی آن(مطهری، بهشتی و..) در صدد تبیین ضرورت این اصلی اساسی دینی برمی‌ایند.

با فاکتور گرفتن از سخنرانی ها و تاکیدات امام خمینی در این زمینه، اولین اقدام رسمی در تیرماه ۱۳۵۹ توسط آیت الله ری شهری صورت گرفت، با این مضمون که خانمها باید در امکان اداری به حد متعارف پوشش اسلامی حضور پیدا کنند. پس از این مصوبه، افرادی دیگر چون رییس جمهور رجایی نیز به تایید این مصوبهٔ تایید شده در دادگاه انقلاب پرداختند.
در راستای همین مصوبه، نیروهای گشتی چون جندالله اقدام به نظارت بر اجرای قانون نمودند که در سالهای انتهایی فعالیتشان، به تندوری هایی نیز کشیده شدند؛ در جریان این اقدامات امام خمینی به کمیته فرمان مقابله با چنین رفتارهایی را ابلاغ نمود:

امام در تاریخ ۱۳ تیر ۵۹، در پاسخ تعرض به بانوان بدحجاب توسط گروهی در خیابانها چنین فرمودند: «ممکن است تعرض به زنها در خیابان و کوچه و بازار، از ناحیه منحرفین و مخالفین انقلاب باشد، از این جهت کسی حق تعرض ندارد و این گونه دخالتها برای مسلمانها حرام است، و باید پلیس و کمیته از این گونه جریانات جلوگیری کنند.» (صحیفه امام، ج۱۲، ص۵۰۲)

در آبانماه ۱۳۶۲ قانون مقابله با بی‌حجابی در قانون مجازات اسلامی به تصویب رسید. از این تاریخ به بعد، اقدامات تند خیابانی(اکبر پونز و..)با زنان بدحجاب به وقوع پیوست که مورد اعتراض افرادی چون هاشمی رفسنجانی نیز قرار گرفت.

پس از روی کارآمدن دولت اصلاحات(خاتمی) و بی توجهی نسبت به مسئله حجاب و بالاگرفتن تب بی حجابی، در سال ۱۳۸۴ دولت راهکار حجاب و عفاف را در شانزده بند تدوین و به شورای عالی انقلاب فرهنگی تقدیم کرد. پس از تصویب این طرح در این شورا و تغییر دولت‌ها، احمدی نژاد مامور به اجرای چنین مصوبه‌ای شد.

در این زمان، دولت با تصویب طرح ارتقای امنیت اجتماعی، نظارت بر اجرایی شدن این مصوبه را به عهدهٔ نیروی انتظامی گمارد و در سال ۸۵ ون های سبز برای این انجام این وظیفه رسما در خیابانها حضور پیدا کردند.

در طی روزهای ریاست احمدی نژاد، نزاع و گفتگو در این زمینه سبب انجام اقدامات و اصلاحات نسبی‌یی گردید که به دلیل فضای سیاسی و انتخاباتی عملا به حاشیه رانده شد.


در ذیل مصوبه حجاب و عفاف، مجریان این طرح شامل ۲۶ وزارتخانه و سازمان بودند؛ من جمله:

  • وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
  • وزارت بازرگانی
  • سازمان صدا و سیما
  • نیروی انتظامی
  • سازمان ملی جوانان
  • سازمان تبلیغات اسلامی
  • وزارت آموزش و پرورش
  • وزارت اقتصاد و امور دارایی
  • وزارت علوم و تحقیقات
  • وزارت زنان و خانواده
  • وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات
  • سازمان تربیت بدنی
  • شهرداری
  • وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی
  • ستاد احیای امر به معروف و نهی از منکر
  • سازمان بهزیستی
  • وزارت امور خارجه
  • وزارت کار و امور اجتماعی
  • مجلس شورای اسلامی
  • وزارت کشور
  • سازمان مدیریت و برنامه ریزی
  • قوه قضاییه
  • وزارت مسکن و شهرسازی
  • وزارت میراث فرهنگی و گردشگری
  • نیروی مقاومت بسیج
  • وزارت راه و ترابری

این در حالی است که عمده فعالیت ها در حوزه حجاب، مربوط است به نظارت انتظامی و نه تربیت و تبیین!

حجاب، به عنوان یکی از احکام صریح اسلامی، بدون تبیین چرایی و ضرورت بر جان عقیدهٔ مردم نخواهد نشست؛ زیرا که علت اصلی اجرای احکام دینی نشأت گرفته است از ایمان، و ایمان امری ابتدائا عقلی و قلبی و سپس انتظامی و نظارتی.

اجرای احکام امری عبادی است، فلذا که با پذیرش عقاید و ایمان قلبی، التزام به قوانین و احکام دینی توجیه منطقی خواهد داشت و الا رعایت احکام آن مثل رعایت قوانین ترانزیتی و یا بانکی، بصورت قهری و ترس از کیفر قضایی خواهد بود.

حال شما بگویید،

یقه‌ٔ که را بابت این آش شور شده و هزینه های محتمل بگیریم؟!