نزدیک بینی توانایی مشاهده واضح اجسام نزدیک و مشکل در دیدن اجسام دور است.
چشم ما با تبدیل نور به تصویر، به ما کمک می کند تا ببینیم. هنگامی که نور به چشم ما برخورد می کند، وارد قرنیه شده و پس از عبور از مردمک به شبکیه می رسد.
شبکیه مسئول انتقال نور به عصب بینایی است که تکانه های الکتریکی را به مغز می فرستد.
هنگامی که شما نزدیک بین هستید، خطای انکساری وجود دارد، به این معنی که نور نمی تواند به درستی بر روی شبکیه متمرکز شود. تصاویر به جای اینکه بر روی شبکیه شکل گیرند، در جلوی آن تشکیل می شوند
خطای انکساری به شکل چشم شما مربوط می شود. شما می توانید با قرنیه بیش از حد گرد یا کره چشم بیش از حد کشیده شده متولد شوید.
هم چنین ممکن است قرنیه با افزایش سن به این اشکال تغییر پیدا کند.
نزدیک بینی را می توان به مسائل زیست محیطی، مانند استفاده از رایانه، تلفن همراه و کتاب خوانی الکترونیک نسبت داد.
علامت اصلی نزدیک بینی، تار دیدن اجسام از راه دور است.
به دلیل فشار ناشی از تمرکز چشم ها در طول روز، ممکن است متوجه علایم بیشتری شوید:
سردرد؛
دوبینی؛
خستگی چشم ها یا درد چشم ها.
دوربینی بدین معناست که شما می توانید اجسام دور را به وضوح ببینید؛ اما در واضح دیدن اجسام نزدیک مشکل دارید.
دوربینی نیز به دلیل شکل چشم به وجود می آید.
دوربینی به طور معمول در مواردی مشاهده می شود که کره چشم کوتاهتر از حد معمول است یا سطح قرنیه صاف است. این بیماری به احتمال زیاد به صورت ژنتیکی به شما منتقل شده است.
افرادی که دوربین هستند ممکن است در خواندن مشکل داشته باشند و موارد زیر را تجربه کنند:
دوبینی؛
سوزش یا درد در اطراف چشم؛
سردردهایی که هنگام مطالعه یا انجام سایر کارهایی که نیاز به تمرکز روی اشیاء نزدیک دارند، ایجاد می شوند.
