
در طراحی سالنهای سینما، انتخاب رنگ قرمز برای صندلیها بخشی از مهندسی تجربهی تماشا است. قرمز، از نگاه طراحان داخلی و کارشناسان نور، رنگی است که با شرایط فیزیکی سالن هماهنگتر از هر گزینهی دیگری عمل میکند.
انتخاب رنگ قرمز برای صندلیهای سینما صرفاً تصمیمی زیباییشناسانه نیست
قرمز دو ویژگی کلیدی دارد. اول اینکه چشم انسان در نورِ کم نسبتبه طیف قرمز حساسیت کمتری دارد. به همین دلیل، وقتی چراغها خاموش میشوند، صندلیهای قرمز تقریباً در تاریکی ناپدید میشوند و تمرکز بیننده بیواسطه بر پردهی نمایش باقی میماند و دوم، در نور نیمهروشن پیش از آغاز فیلم، قرمز به فضا گرما و صمیمیت میبخشد. همین حس باعث میشود سالن حتی با وجود ابعاد بزرگ، آرام و آشنا به نظر برسد.
ترکیب پارچهی مخمل و رنگ قرمز هم بیشتر به این دلیل است که پارچهی مخمل قرمز علاوهبر اینکه لکه و ساییدگی را کمتر نشان میدهد، نورهای مزاحم را هم جذب میکند و در نتیجه ظاهر سالن در گذر زمان مرتبتر به نظر میرسد، از طرف دیگر پارچهی مخمل باعث میشود با جابهجا شدن تماشاگران، صدایی در سالن ایجاد نشود.
باوجود پیشرفت فناوری و تغییر طراحیها، قرمز هنوز در بیشتر سینماهای جهان پابرجاست. حتی در سالنهای مدرن IMAX یا سالنهای واقعیت مجازی، همچنان طیفهای تیرهی قرمز و زرشکی بهعنوان رنگ غالب دیده میشود.
شاید در ابتدا با خواندن تیتر مقاله گمان کرده بودید که قرمز بهدلیل جذابیت بصریای که دارد، بیشتر استفاده میشود، اما در حقیقت بزرگترین دلیلی که قرمز را برای صندلیهای سینما مناسبتر جلوه میدهد، محوشوندگی آن در تاریکی است. کسی که به تماشای فیلم یا تئاتر میرود، نیاز دارد همهچیز رنگ ببازد تا فیلم در مرکز توجه باشد و قرمز تنها رنگی است که بهنفع نور و تصویر پردهی سینما، کنار میرود.