عبارت «پذیرش تضمینی مقاله» یکی از پرتکرارترین و در عین حال مبهمترین واژهها در فضای پژوهش دانشگاهی است؛ بهویژه برای دانشجویان و پژوهشگران حوزه معماری و شهرسازی که با فشار زمان، نیاز رزومه و حساسیت داوریها مواجهاند.
اما سؤال مهم این است:
چه چیزهایی باید قبل از ارسال مقاله بدانیم تا شانس پذیرش به حداکثر برسد؟
برخلاف تصور رایج، ریجکت شدن اغلب به دلیل «ضعف موضوع» نیست. تجربه داوری و بررسی مقالات نشان میدهد دلایل رایجتر عبارتاند از:
عدم تطابق مقاله با رویکرد ژورنال
مبهم بودن مسئله پژوهش
روش تحقیق نامشخص یا ناسازگار
کلیگویی در تحلیل فضایی یا نظری
ضعف در پیوند میان معماری، شهرسازی و چارچوب نظری
این موارد، حتی در مقالاتی با دادههای خوب، باعث رد شدن میشوند.
یکی از بزرگترین اشتباهها این است که اول مقاله نوشته شود و بعد به دنبال ژورنال بگردیم.
در معماری و شهرسازی، ژورنالها تفاوتهای جدی دارند:
نظری / انتقادی
کاربردی / اجرایی
میانرشتهای
بومی یا بینالمللی
اگر مقالهای با رویکرد نظری به ژورنال کاملاً کاربردی ارسال شود، حتی با کیفیت بالا، ریجکت خواهد شد.
داور قرار نیست حدس بزند شما چه کردهاید.
او باید دقیقاً بداند:
مسئله چیست؟
چرا مهم است؟
روش تحقیق چگونه انتخاب شده؟
دادهها چگونه تحلیل شدهاند؟
نتیجه دقیقاً به چه چیزی پاسخ میدهد؟
مقالهای که شفاف نوشته شده باشد، حتی اگر جسورانه نباشد، شانس پذیرش بالاتری دارد.
بسیاری از مشکلات از مرحله ارسال (Submission) شروع میشوند:
انتخاب نادرست نوع مقاله
بیتوجهی به Author Guidelines
کاورلتر ضعیف یا نامرتبط
اشتباه در فرمت، رفرنس یا فایلها
در حالی که یک سابمیت دقیق و حرفهای، نگاه اولیه سردبیر را مثبت میکند.
در آکادمی پژوهشی فراتحلیل، تمرکز ما دقیقاً بر همین شناخت است؛
بهویژه برای پژوهشگران معماری و شهرسازی که داوری در این حوزهها ظرافتهای خاص خود را دارد.
