خیلی از پژوهشگران شهرسازی فکر میکنند اگر مقالهشان از نظر علمی قوی باشد، پذیرش آن در مجلات معتبر تقریباً قطعی است.
اما واقعیت این است که پذیرش مقاله علمی پژوهشی شهرسازی فقط به محتوای علمی خلاصه نمیشود.
در این سالها، بارها مقالاتی را دیدهام که:
ایده خوبی داشتند
دادههای قابل دفاعی ارائه کرده بودند
حتی از نظر نگارشی هم ضعیف نبودند
اما خیلی راحت ریجکت شدند.
چرا؟
چون پشت پرده داوری مجلات، چیزهایی جریان دارد که معمولاً در کلاسها و کارگاهها گفته نمیشود.
اولین چیزی که داور بررسی میکند این نیست که شما از چه نرمافزاری استفاده کردهاید یا چند پرسشنامه توزیع کردهاید.
داور میپرسد:
«این مقاله دقیقاً چه مشکلی از شهرسازی را حل میکند؟»
موضوعات کلی، تکراری یا بدون مسئله مشخص، معمولاً خیلی زود کنار گذاشته میشوند.
در پذیرش مقاله علمی پژوهشی شهرسازی، عنوان نقش فیلتر اولیه را بازی میکند.
عنوانی که:
بیش از حد کلی باشد
یا پر از کلمات مبهم باشد
ممکن است باعث شود داور حتی با ذهنیت منفی وارد متن شود.
واقعیت تلخ این است که بخش قابل توجهی از رد شدن مقالات:
به دلیل عدم تطابق با Scope مجله
فرمتبندی اشتباه
یا بیتوجهی به راهنمای نویسندگان
اتفاق میافتد، نه ضعف علمی.
برخلاف تصور رایج، داور انتظار ندارد مقاله بینقص باشد.
اما انتظار دارد مقاله:
منسجم باشد
ادعاهایش قابل دفاع باشد
اغراق نکند
مقالهای که بیش از حد ادعا میکند، معمولاً بیشتر زیر ذرهبین میرود.
یکی از اشتباهات رایج در شهرسازی این است که مقاله را صرفاً بر اساس اعتبار مجله ارسال میکنند، نه تناسب موضوع با مجله.
همین اشتباه ساده میتواند ماهها زمان پژوهشگر را هدر بدهد.
پذیرش مقاله علمی پژوهشی شهرسازی، بیشتر از آنکه یک مسیر صرفاً علمی باشد، یک مسیر استراتژیک است:
انتخاب موضوع
نحوه ارائه
انتخاب مجله
و حتی جزئیات ظاهری
همه در نتیجه نهایی نقش دارند.
اگر دوست دارید نسخه کامل، مرحلهبهمرحله و کاملاً کاربردی این موضوع را بخوانید (با نکات دقیق و قابل اجرا)، در سایت ما یک مقاله جامع منتشر کردهایم که دقیقاً به همین پشتپردهها میپردازد.
پیشنهاد میکنم حتماً مقاله کامل «۷ نکته طلایی برای پذیرش مقاله علمی پژوهشی شهرسازی در مجلات معتبر» را مطالعه کنید.
