کار پیدا کردن در زمینه کامپیوتری

وقتی اولین بار می خواستم کار پیدا کنم صفحه گوگل رو بالا آوردم و نوشتم استخدام کارشناس کامپیوتر، بعد اسم شرکت هایی رو آورد که کارشناس کامپیوتر می خواستن، من فقط رفته بودم دانشگاه و درسم رشته کامپیوتر بود و سابقه کار نداشتم و ترس داشتم که من دختر تو این جامعه باید کار کنم. ولی نترسیدم ی حسی بهم گفت فریده کسی به تو کاری نداره چون تو کِرم نمی ریزی و اصلا کاری نمیکنی که کسی نگاه دیگه ای به تو بکنه، دقیق هم همین طور بود وقتی رزومه ام که توش فقط اسم و فامیل و مشخصات شناسنامه ای و ادرس نچندان دقیق خونه و شماره ای که بهم زنگ بزنند بود که به زور یک صفحه شده بود رو تایپ کردم و به تمام شرکت هایی که نیازمند کارمند بودن ایمیل فرستادم، چند شرکت زنگ زدند، اولین شرکتی که رفتم برای مصاحبه، حس ترس ولی پر از اعتماد به خودم داشتم ی حسی که انگار منو باید قبول کنید چون من همون کسی هستم که می خواین! رفتم تو اتاق برای مصاحبه ، اون ها با من مثل یک مرد رفتار کردند دقیقا جوری که من می خواستم و من مثل یک مرد به سوالاتشون پاسخ دادم و گفتم من کارها رو انجام میدم و از پسش برمیام، اونها بحث حقوق پیش کشیدن و من میزان حقوق خودمو گفتم و بعد گفتن شما چون سابقه ندارین بر این مقدار حقوق کمتر توافق کنیم ، من هم یکم بالاتر از حقوق پیشنهادی قبول کردم. وقتی فرداش اومدم سرکار، دیدم خیلی از همکارا دانشگاه کامپیوتر نخوندن ولی خودشون به صورت خودخوان یا از طریق اینترنت یا ازطریق کلاس مطالب رو یاد گرفتن و خیلی هم خوب کار میکردن. اونجا بود که فهمیدم برای کار کردن در زمینه کامپیوتر و فناوری اطلاعات لازم نیست که حتما دانشگاه رفت ، اگر کلاس رفت( که این همه کلاس های آموزش کامپیوتر) یا کتاباشو از طریق اینترنت خوند یا از کتابفروشی خرید و تمرین کرد، کار در این زمینه وجود داره ( حقوقشم خوبه و اکثرا پنج شنبه جمعه ها تعطیله و بیمه هم میکنن اکثر شرکت ها).