کلامی باشیم، نه دهانی!

شما در کدام دسته کاربران شبکه های اجتماعی هستید:

۱) لایک می کنید کسی که چیزی رو فرستاده،

یا ۲) لایک می کنید چیزی که فرستاده شده ؟

امیدوارم جز دسته اول نباشید! اگر هستید متاسفانه من به این دسته افراد میگم "دهانی". چون این افراد کسانی نیستن که به کلام دیگران "گوش" کنن. بلکه کسانی هستن که به دهان دیگران "نگاه" می کنن! نگاه می کنن که چه کسی داره حرف می زنه، نه اینکه چه چیزی داره گفته میشه.

یعنی مثلا این دهانی ها اگر دوست صمیمی شون، یا هنرمند محبوب شون، یا الگوی کاری شون، یا هر کسی که باهاش خوبن، بیاد و تو پروفایل اش آروغ بزنه هم لایک اش می کنن! اما اگر کسی رو که باهاش خوب نیستن بیاد تو پروفایل اش کلامی در خور دریافت نوبل ادبیات بنویسه، به هیچ وجه لایک اش نمی کنن. یعنی میخونن و لذت می برن از محتوا، اما لایک نمی کنن! چرا؟ نمی دونم! :)

ولی بیاید کلامی باشیم. کلامی ها الکی به کسی اعتبار نمیدن. کلامی ها کمک می کنن محتوای دنیای مجازی مون تمیزتر بشه. کلامی بودن باعث میشه کسایی که دارن افکار و تجربیات و دانش مفیدشون رو به اشتراک می گذارن برن بالا و بالاتر و بالعکس کسایی که دارن با سوییچ ماشین باباشون یا صورت شش قلم گریم شده اشون شوآف می کنن و زباله تحویل فضای مجازی مون میدن برن پایین و پایین تر.

کلام آخر این که: یکی از خوبی های داشتن پروفایل ناشناس این هست که از شر دسته دهانی ها راحت میشی باش! وقتی چارتا لایک می گیری مطمینی هر چارتاش کسایی بودن که لذت بردن از محتوایی که ایجاد کردی، نه از سر و شکل و دک و دهن ات! یا اگر کسی لایک ات نمی کنه هم باز می فهمی که کلامت ایراد داشته، نه اینکه کسی تو رو دوست نداشته باشه.
به قول سعدی شیرین سخن:

از صحبت دوستی برنجم            که اخلاق بدم حسن نماید
عیبم هنر و کمال بیند                خارم گل و یاسمن نماید
کو دشمن شوخ چشم ناپاک        تا عیب مرا به من نماید؟