با ورود قیمت بیتکوین به روند نزولی در نوامبر، معاملهگران نظریات مختلفی درباره عدم موفقیت جریانهای نهادی و انباشت شرکتی در حفظ قیمت بالای ۱۱۰ هزار دلار ارائه دادند. یکی از توضیحات رایج، افزایش تقاضا برای اختیارات معامله بیتکوین، بهویژه آنهایی که به صندوق قابل معامله BlackRock IBIT مرتبط هستند، میباشد.
مجموع موقعیتهای باز اختیارات معامله بیتکوین از ۳۹ میلیارد دلار در دسامبر ۲۰۲۴ به ۴۹ میلیارد دلار در دسامبر ۲۰۲۵ رسید که استراتژی کاورد کال را مورد بررسی دقیقتر قرار داد. منتقدان استدلال میکنند که سرمایهگذاران بزرگ با "اجاره دادن" سود صعودی خود در ازای دریافت کارمزد، ناخواسته سقفی ایجاد کردهاند که مانع ورود بیتکوین به مرحله پارابولیک بعدی میشود.
در استراتژی کاورد کال، سرمایهگذاری که بیتکوین دارد، اختیار خرید را به طرف دیگری میفروشد. این امر به خریدار حق خرید آن بیتکوین با قیمت ثابت (مثلاً ۱۰۰ هزار دلار) تا تاریخ مشخصی را میدهد. در مقابل، فروشنده پرداخت نقدی از پیش دریافت میکند.
معاملهگران استدلال میکنند این دینامیک عمل قیمت را سرکوب میکند زیرا دیلرهای حرفهای که این اختیارات را خریداری میکنند، اغلب بیتکوین را در بازار نقدی میفروشند تا ریسک خود را پوشش دهند و "دیوار فروش" مداومی در اطراف قیمتهای محبوب ایجاد میکنند.
این تغییر به سمت بازده مبتنی بر اختیارات، پاسخی مستقیم به فروپاشی معامله cash and carry است. برای بخش زیادی از اواخر ۲۰۲۴، معاملهگران حق بیمه ثابت ۱۰ تا ۱۵ درصدی کسب میکردند اما تا فوریه ۲۰۲۵ این حق بیمه به زیر ۱۰ درصد سقوط کرد.
در جستجوی بازده بالاتر، صندوقها به کاورد کال چرخیدند که بازده سالانه جذابتر ۱۲ تا ۱۸ درصدی ارائه میداد. این انتقال در اختیارات IBIT مشهود است که موقعیت باز آن از ۱۲ میلیارد دلار در اواخر ۲۰۲۴ به ۴۰ میلیارد دلار جهش یافت.
با این حال، نسبت put-to-call زیر ۶۰ درصد پایدار باقی مانده که نشان میدهد برای هر فروشنده متمرکز بر بازده، هنوز خریداری وجود دارد که برای شکست موقعیتگیری میکند. این تعادل نشان میدهد که استراتژی کاورد کال لزوماً مانع اصلی رشد قیمت نیست بلکه بازار اختیارات محل اصلی کسب درآمد از نوسانات بیتکوین شده است.
