شعر حماقت انسان از ابوالقاسم کریمی

فرود می آید غم

همچون تازیانه ی ابر ، بر پیکر خشک بلوط

وَ گریان پناه می برد کودک

به آغوش سرد تنهایی،



امشب نای سخن گفتنم نیست

وگرنه،

چشمان خواب آلود خدا را

به تماشای حماقت انسان

...فرا میخواندم....



شعر:ابوالقاسم کریمی(فرزندزمین)