بسم الله الرحمن الرحیم
بیست و خورده ایی ام اردیبهشت سال صفرپنج.این اردیبهشت رو اصلا نفهمیدم چطور گذشت.چقدر این اردیبهشت رو قدم نزدم و ازش لذت نبردم.سه ماه شده که خونه ام و سه بار مجبور شدم هدفم رو تغییر بدم و همه چیز رو از نو بچینم.دنیای بزرگسالی دنیای اتفاقای یهوییه.با خودت میگی از کجا به اینجا رسیدم؟ گاهی اونقدر سریع اتفاقات رقم میخورن که تو نمی تونی براش آماده بشی و اینجا فقط قدرت انعطافت به کارت میاد،اینکه در لحظه چقدر خوب میتونی مدیریت کنی.
کلاس نویسندگیمو دارم پیش میبرم اما دو هفته ست که تمریناتش رو انجام ندادم و دم حذف شدن از دوره ام. ثبت نام گواهینامه رو انجام دادم و چند جلسه آیین نامه رفتم و از هفته دیگه باید کلاس شهری برم.برای کنکور نمی خونم و وقتم رو دارم با سریال دیدن و کتاب خوندن پر می کنم.کنکورم که عقب افتاده و منم هیچ ایده ایی ندارم قراره چیکار کنم.
برای احراز هویت گواهینامه رفتم پلیس بعلاوه ده و یاد روزایی افتادم که دنبال یه گذرنامه موقت بودم تا برم کربلا.با خودم گفتم یعنی میشه امسال رفت اربعین؟یعنی ممکنه منم بتونم برم؟
نیاز دارم یه سفر برم یزد.دلم برای یزد تنگ شده.باید همین روزا برم.
و در نهایت یه نفر بهم بزرگترین دسته گلی که تا به حال گرفتم رو داد.وقتی دیدمش دوبار بالا پایین پریدم.
چی میشه؟ نمیدونم.مهمم نیست.
