از آدمهای ترسو باید حذر کرد .آنهایی که حس پروبال بستگی رابه آدم می دهند،آنهایی که برای توجیه ترسشان از واژه های پرطمطراق استفاده میکنند ،مثل داشتن آرامش نسبی ،مثل سکون . ترسشان رازیرلفافه لفاظی هایشان مخفی میکنند.
کسانیکه که نه پرواز میکنند ،نه اجازه پرواز به تومیدهند،که قفس را قصری مجلل در پیشگاهت میگذارند..
ازادم ترسو باید حذر کرد ،زمانی به خودت می آیی ومیبینی تو هم سالهاست روی خط صافی حرکت میکنی ،برای هرچیز ،برای هرتصمیمی آنقدر سبک وسنگین کرده ای که آن تصمیم دیگر درهمان حال بالقوه مانده ،که اگرانجام هم بدهی دیگر ثمری ندارد.انجامش دیگر سوخته.
زندگی تان را حرام آدمهای ترسو نکنید.
زندگی اگر همه اش هم ریسک باشد ،با تصمیم هایی که گرفته ایم ،که درهمان لحظه عقلمان،تجربمان ،شعورمان به ما فرمان داده که درست است انجام داده ایم ،همان روز که جوانتربودیم همان موقع که بی تجربه تر بودیم.همان موقع که زخم هاخوردیم ،همان بهترین تصمیم بوده است.
اگرانسان همیشه درترسش میماند هنوزروی شاخه ها زندگی میکرد.
زندگی ترکیبی ازآزمون وخطاست .همیشه که هم نباید برد .مگر میدان مسابقه است؟؟؟؟
مگر چندبار دنیا را به ما بخشیده اند،رفیق بیا بدویم ،مسیرهای موفقیتمان راازخطوط راست به مارپیچ ببریم وکمی رنج بکشیم ولی لذت شدن وبودن وتوانستن رابه گور نبریم.زندگی پرچالش سخت ولی جذاب است.
نسل مانسل ترسویی نبود ،فقط جامعه ازشجاعتمان ترسید،صلاح بود که درقفس بمانیم .شاید الان ،امروز ،این لحظه نیروی برنایی وجوانی مان تحلیل رفته ولی فکرمان ،اندیشه مان ،آرزوهامان بال وپرگرفته وفقط به انجام فکر میکند..
ماعاشقیم ،ماتوانمندیم ،ما سرکوب راتجربه کردیم،هرآنچه به اسم احترام به ماخورانده شد را طی کردیم،آسمان آبی ،دشتهای پهناور وزندگی پرازعشق آغوشش برای ما باز است ،مانمی ترسیم ،تعصباتمان رفته ،چشمهایمان روشن گشته وباامیدادامه می دهیم .
مانسل تناقضات زیباییم....
