قبلترها که آدمها کمی ساده تربودند ،که هرکه هرچه میگفت باورمیکردند،یک مثل همیشه درذهنم مانده :تومقصرنیستی اگرفقیر به دنیا آمدی ولی اگر فقیر ازدنیارفتی مقصر خودتی!!!!!!
تانهایت،،، این جمله آنقدرمضحک است که دلم میخواهد آن احمقی که این را گفته ببینم وبگویم بسم الله شروع کن...این گوی واین میدان.
درجهانی که اگر تواز ته دره به قله برسی مساوی است باکسی که درقله بوده ازهمان ابتدا ،که تلاشی نکرده ،ندویده هراسی نداشته ،همراهی بوده همراهش که خمی به ابرویش نیاید،واقعا شرایط این دورا باید ازیک دیدگاه نگاه کرد؟؟؟
وقتی انسان درشرایط کاملا مهیا واستاندارد زندگی کند ،در یک خانه آرام، فارغ زهیاهوی جهان ،پدرش بخرد ومادرش بپزد وفرزند هم بخورد وبخوابد وگاهی هم وسط خوشی ها چهارکلمه درس بخواندواقعا بابچه ای که در یک روستای محروم دریک شهر دورافتاده زندگی میکند که نه ازتابستانش چیزی میفهمدنه اززمستانش .که خودش می دود وکارمیکند وتازه شکم خانواده اش راسیرمیکند واگر توانست چهارکلام درس بخواند،که برای مدرسه رفتن ازپستی ها وبلندی ها برود تابه یک مدرسه مخروبه برسد واقعا قیاس مع الغیرنیست؟.آه میکشم ازاین همه مزخرف شنیدن.
آن بچه های نازپرورده که تاابد درپرقو می مانند ودم ازاعتماد به نفس وتلاش بینهایت خود میزنند ،که اگر یک روز آن پدری که حتی نگذاشته آب دردل دردانه اش تکان بخورد،نتواند هزینه های گزافش رابدهد خودش یک روز هم نمیتواند نان خودش رابخرد .
آن بچه هایی که بازحمت ومحنت بارخانواده را به دوش میکشند ودرنهایت یامیبرند یارها میکنند ،که سرنوشت شاید شانسی برایشان کنار گذاشته باشد که تاسشان بنشیند وببرند وتازه ببینند رسیده اند به نقطه صفر
تازه اول دویدن هاست دراین میدان قیاس....
حال ممکن است برسند به آنچه لیاقتشان است وگاه هم نرسند.
کاش زحمتها دیده میشد،کاش شرایط برای همه نزدیک به هم بود،کاش پول ساعت یکنفر کل زندگی دیگری نبود،کاش پول کافه های یک نفرکل هزینه های دانشگاه یکی دیگر نبود،کاش دیده شدن ها برای همه یکسان بود،کاش همه ازلحاظ روحی وجسمی ومالی شرایط یکسانی داشتند واینبار دویدن ها با نفس برابر بود ،نه یکنفر آنقدر قبل ازخط شروع دویده باشد که خط پایان برایش همان مرگ باشد.کاش درگفتن واستفاده کردن ازکلمات وجدان داشته باشیم.کاش هیچکس درحسرت هیچ چیزنماند ودرپس دویدن هایش نورباشد وامید....
کاش!!!!!!!
