انسان ها راقضاوت نکنیم .هرکس درجهان خود مشغول جنگیدن با دغدغه های خودش است .یکی امروز نمیخندد شاید غم عزیز دارد .یکی خشم دارد شاید دچارتبعیض شده باشد .یکی می گرید شاید معشوقش به اوپشت پا زده .یکی شرمنده خانواده اش است که نمیتواند برایشان یک زندگی معمولی بسازد.
نمیدانم آنقدر این دنیا بزرگ است وغم هایش فراوان که نمیتوان گفت حتی یک نفر باآسودگی قدم برمی دارد.
لاااقل اگر برای دیگران مرهم نمی شوید ،نمک برزخمش هم نپاشید.ما درمقام قضاوت نیستیم .کمی همدیگررا آسوده بگذاریم.شاید هرکس درسکوت خودش با غمش، بازخمش، با نداشته هایش، باشکست هایش کنار بیاید.
اگر توانستید دستی رابرای کمک بگیرید که دم شما گرم .کوتاهی نکنید.آدمها گاه به یک لبخند متصلند ، برای فرونریختن .برای نشکستن و خرد نشدن.
آنکه خداست ودرمسندقضاوت هم نشسته به اندازه بندگانش قضاوت نمیکند .بندگانش اوراهم قضاوت میکنند.پس دیگر حرفی نمی ماند....
