محرم که می آید،ناخودآگاه یزد جلوی چشمانم می آید.زادگاه پدرومادرم .
هیئت های بزرگ باآن نظم بینظیر ،باآن مداحی های حماسی ،باآن سادگی وصداقت وزیبایی تمام که هرانسانی را به فکر وا می دارد.
محرم که میشود ،خانه ریسمانیان جلوی چشمم می آید که وقتی بچه بودم پابه پای مادر از آن پله های بلند به سمت پشت بام می رفتیم ودرگرمای تابستان شاهد روضه خوانی دسته های سینه زنی که ازدور ونزدیک به آنجا آمده بودند بودیم.همه جاسیاه پوش بود ،زنانی که بانوحه خوانی هاآرام آرام می گریستند،وداغ دلشان تازه میشد،گواینکه خود داغ علی اصغر دیده اند...
یزد حسینیه ایران است ،مردم بالب تشنه عزاداری میکنند، وحرمت این ایام را نگاه می دارند.
یزد شهرنخل برداری غروب عاشوراست ،تابوت سرو شکلی که بادستمالهای ابریشمی مزین شده و صدها مرد قوی این نخل رااززمین به یاد حسین شهیدشان بلند میکنند ،ومی چرخانند.
یزد خانه نواب رضوی است ،چه ساده عزاداری میکنند زنان یزد وچه حسی می دهد آن فرهنگ شمع روشن کردن شام غریبانش.
عاشورا فرهنگ خودش را دارد ویزد اصیل تراین فرهنگ را پاس می دارد . هرچه ازمحرم باحس خوب در ذهنم مانده ازکودکی است.ازپدری که سینه زن حسینش بودوسالهاست که دیگرنیست .وچقدر جای خالی اش را دراین روزها حس میکنم.🖤
نمی دانم چه شد که همه احساسات وعقایدم باهم درآمیخته شده .مرز خیروشربه تارمویی رسیده.
خیلی ازمراسم دیگر رنگ وبوی حسینی ندارد . گاهی بوی رنگ وریا به مشامت می خورد.
کاش حسینی هایمان حسینی بمانند.کاش به همان خون حسین آنقدر غیرت داشته باشند ،واز حق وحقوق وطن دفاع کنند.کاش آزادی شان را باهیچ معاوضه نکنند.کاش سیاست را درهر فرهنگی که برایمان حرمت دارد وارد نکنیم .گند نزنیم به باورهایمان. هنوز هم همان دوران است .
عمرسعدهایی که باوعده های پوشالی چشم بر روی حقیقت می بندند.یزیدیانی که دنیا برایشان ابدی است ومختارهایی که درنهایت محکوم به شهادتند🖤
به شهادتنو. بهبه شهادتند
