انسان درمیانسالی نیاز به یک سفرتازه به درون خویش را دارد .یک جستجوی تازه.
افکار پوسیده و متعصبانه اش راباید دور بریزد وبانگاهی نو به جهانش نگاه کند.
شاید آن موقع خیلی چیزها برایش آزاردهنده نباشد، ودرعوض خیلی از امور لذت بخش باشد.
انسان درمیانسالی خیلی ازادمهای دورو برش راازدست داده .
خودش درمقام پدر یامادر است.
مسوولیت دارد .رسالتی دارد .
نباید درپیچ وخم ای کاش هایش بماند.
من فکر میکنم درچهل سالگی ،جهان روی واقعی اش را به مانشان می دهد.
نترسیم ازسپیدشدن موها .ازاینکه شاید مثل یک نوجوان نمیتوانیم بدویم یا پرازهیجان باشیم .نترسیم که دیگر باخیلی مسائل کنارآمده ایم..
ماسرشار ازتجربه ایم ،و باذهن آگاه وجستجوگر جهانی زیباتر راخواهیم ساخت .شاید درختی که بکاریم ثمره اش به عمرما قد ندهد،ولی مهم است که درختی کاشته ایم واگر اینگونه باشد، جهانمان نفس میکشد.شاید خیلی هدف ها برای بی ثمر باشد ولی میتوانیم امیدهای تازه را جایگزین کنیم.
من ازجمود بیزارم .از رخوت .ازاینکه به حکم زن بودن دست وپایم راببندند وپر پرواز را بچینند. تمام تلاشم را میکنم تا دراین جستجو انسانی بهترباشم..
