وقتی بحث ازدواج پیش می آید ناخودآگاه اولین چیزی که مطرح می شود حدوحدود مسوولیت ها ووظایف طرفین است.البته می گویند عشق ومحبت ،اما بطنا همه به مسائل دیگر اهمیت بیشتری می دهند.
همیشه برایم جای سوال بوده که آیا واقعا ،مرد همیشه بایدتمام خرج ومخارج زندگی را عرفا وقانونا تقبل کند؟ اگراینگونه هست چرااغلب زنها کارمیکنند ودرمخارج زندگی شریکنند بدون آنکه دیده شوند ،گویی اینکه وظیفه شان است.من نه فمنیستم نه مرد ستیز..
درجایی که زنها ،هم زمان هم همسرن هم مادر هم خدمتکار هم آشپز هم معلم هم کارمندهم پزشک هم مشاور هم هزار کاردیگر ..کجای این سرزمین مردانش به میزان ازخودگذشتگی وفداکاری یک زن واقف هستن.
هرجاهم مشکلی باشد همه انتقادات به سمت زن است که تو سیاست نداشتی ،توعادتش دادی ،توبارش نیاوردی،تومقصری........
چرا مادران این سرزمین یادنمی گیرندکه همانطور که به دخترانشان نجابت ،خانه داری ومادری را می آموزند،به پسرانشان هم مردانگی ،مسوولیت پذیری وبخصوص معرفت بیاموزند.
کم نیستند مردانی که مثل کوه پشت خانواده شان ایستاده اند وتمام هم وغم روخودرا برای شادی خانواده شان گذاشته اندوچقدر دیده میشوندوهمه هم قدردانشان هستند.ولی اگر قضیه برعکس شود ویک زن صدخودرا برای یک زندگی بگذارد گواینکه خب مادراست ویک زن بایدزندگی اش راجمع کند به عنوان وظیفه به آن نگاه میکنند.
زن ومرد وقتی واقعا باهم رفاقت داشته باشند وحساب من وتویی نداشته باشند نه مرد زن را دریک سری وظایف محصور میبیندنه زن به مرد به یک کارت اعتباری نگاه میکند.
باهم میسازند وبه پای هم پیرمی شوند نه به دست هم .معنی خانواده زیباست ،حرمت دارد کاش مفهوم حرمت وتقدسش جاودانه باشد.🙏🌱
