یک باردکتر مجتبی شکوری دربرنامه کتاب باز گفتند:همیشه برای حل مسائلی که درزندگی دارید دو ستون بکشید،یکی مسائلی که می توانید برای حل آن کاری انجام دهید،ودیگری مسائلی که حل آنها ازعهده شما خارج است.برای گروه اول تلاش کنیدوهرکاری میتوانید برای گره گشایی انجام دهید وکاری به گروه دوم نداشته باشیدچون ازعهده شما خارج است .حرفشان کاملا منطقی وزیباست .من هم قبول دارم.
حالا آمده ام ودریادداشتی میخواهم مسائل امروزی خودم را دسته بندی کنم .خب اول ازهمه برسم به زن بودنم باهزاران مشکل ،چکارمیتوانم برایش بکنم ،برای این روحیه زنانه خسته وشکسته ؟ برای این بدن .خب فکر میکنم .شاید برای خیلی ازموضوعاتش بتوانم کاری بکنم ولی برای زن بودنم نه!!!
اینجا دراین سرزمین برای یک زن فقط تاایتجای عمرم که چهل سال راهم رد کرده ام به غیرازشعارچیزی ندیده ام .نه حقی نه حقوقی نه مهری نه عاطفه ای ونه درکی ودرمجموع هیچ....
پس زن بودنم که مادرم مرا دخترزایید درگروه دوم است وازتوان من خارج.
می رسیم به یک زندگی خیلی معمولی بایک فکر کمی آزاد.خب باز فکر میکنم بازهم فکر میکنم .اینجا برای یک روز آینده هم نمیتوانی هیییچ برنامه جامعی داشته باشی ،هیچوقت این سرزمین رنگ صلح وثبات راندیده .اگر جنگ هم نبوده مشکلاتش کم ازیک جنگ نبوده است.من یک شهروند معمولی ام .قدرتی ندارم،کاره ای نیستم .نه می توانم برای هم وطنانم کاری انجام دهم نه کمکی نه همفکری نه همدردی.خب پس برای این مشکل هم نمی شود کاری کرد.😐
می خواهم کمی به زندگی ام سامان بدهم .کمی ازاین ته مانده عمرلذت ببرم .
نمی شود ،نمیتوانم ،هزار فکر درهم وبرهم مثل موریانه وجودم را خورده.وجودم راجویده.نمی توانم....
راستی کدام گره به دست من حل میشود؟
کجا میتوانم خودم باشم باتوانایی های خودم .کمی هم درد، هم فکر ،هموطن .نیستم نمی توانم .قاصرترازآنم که حتی گره های خودم راحل کنم .من آغازگر نبوده ام .تمام عمرتلاش کرده ام فقط نیفتم ،روی پاهایم بایستم .تکیه نکنم .دیوارهای شکسته هیچگاه تکیه گاه نمیشوند.تنها ستونی که میتوان درآن نوشت وپای آن ایستاد تربیت فرزند باذهن آگاه وپرازتفکراست .آن هم شاید .اگر جامعه خرابش نکند .اگرنبرد ،نرود ،ناامیدت نکند ،وهزاراگرواگر دیگر ...
باهمه این ها من بازفکر میکنم وکوتاه نمی آیم ....
باید تلاش کرد برای بودن بهتر .برای پرورش باغچه ای ،تربیت کودکی ،تعالی ذهنی وانتهای باشکوهی .....🌱🙏
