از انسان چه توقعی داریم؟ از آدمیزاد، از این جسم و روح!
این ولع ارزشمند بودن، ذات آدم هست، اما به چه قیمتی؟
به قیمتی که الان رو زندگی نکنی، چون تا حالا ارزش خیلی خاصی رو توی زندگیت ایجاد نکردی
اصلا کل ما آدما تو هر جای دنیا داریم تلاش میکنیم برای آرامش، برای زندگی کردن
برای حس لحظههایی که برامون لذت بخشه
همین چیزای ساده، غذا خوردن، خوابیدن، عشق، تفریح و حتی سادهتر از این حرفا، نفس کشیدن
میخوام بگم تو حلزون نیستی که بتونی کلاژن تولید کنی، اگه احساس میکنی تا الان ارزش خاصی رو به دنیا اضافه نکردی
اگه بیل گیس نیستی، ایلان ماسک نیستی، اگه ایده هات رو هنوز نمیتونی اجرا کنی
همین چیزایی که همهمون هر روز میگیم، پول نداریم، شرایطش نیست، حوصله نداریم، کافی نیستیم.
آره دقیقا حق با توعه و هر کاری نیاز به یک حداقل شرایطی داره
میخوام بگم انقدر از خودت انتظار نداشته باش که هر روز، یک چیز شگفت انگیز متفاوت که تا حالا هیچ کی انجامش نداده رو خلق کنی و اگه نکردی، پس آدم موفقی نیستی.
تو تلاشت رو برای اینکه دنیا رو جای بهتری برای زندگی کردن بکنی انجام بده، اما یادت باشه که حس کاذب و گرسنه ی ولع موفقیت و ارزشمندی درونت، جلوی خواب و خوراک و زندگی کردنت رو نگیره
چقدر انرژی خوب و مثبتی داره که این روزا، به جای دور بودن آرزوهامون و غر زدن از شرایط، یکم بشینیم تو هوای آزاد، نفس بکشیم یکم آب بخوریم، سکوت کنیم و یکم لذت ببریم از چیزهایی که هستند تا ما ازشون لذت ببریم.
یکم لذت ببریم از چیزهایی که هستن تا الان ازشون لذت ببریم، یادمون نره
