خیلی از ان سال ها نمی گذرد.دوم دبیرستان. زنگ ورزش. چهارشنبه ها.
معلم ورزش صدایم کرد و گفت از ناحیه گفته اند بازیکن های خوبتان را برای تیم دانش اموزی استان معرفی کنید.جمعه فلان ساعت فلان سالن خودت را به مربی تیم معرفی کن.
خودم را به مربی معرفی کردم و در رختکن نشسته ام گروهی چندنفره در حال گپ و گفت و بقیه هر کدام تنها نشسته مشغول تعویض لباس.
دو ماهی بود که هفته ای سه جلسه تمرین میکردیم.یک جمع یازده نفره که هشت تایشان برای مسابقات اعزام میشد.
به گواه ان جمع بهترینشان در تمرین بودم.
روز اخر اسامی خوانده شد و اسمی نه از من و نه کسی به غیر از ان جمع خوانده نشد
تیم اعزامی همان گروه در رختکن بودند.
همان شاگردان مربی در مدرسه شان.
جهان نقش های مهمش را قبل شروع تمرین انتخاب کرده
بهترین هم باشی بینشان راهی نداری.
روش تعیین اش هم اینگونه است:
به دنیا که امدی در شناسنامه مهم ترین بخش نام پدر است
تعیین میکند روز اول برایت کادو های میلیونی بیاورند یا بامادرت لای پتو در مینی بوسی بشینید که از تکان های پیاپی مادرت حالت تهوع بگیرد.
تعیین میکند نکران رتبه دانشگاه نباشی
تعیین میکند نگران سربازی نباشی
تعیین میکند چه کاره شوی
تعیین میکند سید صدایت کنند یا حرامزاده
و هزاران چیز دیگر را
به راستی همه را باید بگزارند سر قبر پدرشان
