هر رمانی، حتی اگر بهترین طرح و پرکششترین داستان را داشته باشد، بدون شخصیتهای قانعکننده چیزی کم دارد؛ روح ندارد.
شخصیتها قلب تپندهی هر داستاناند. آنها هستند که مخاطب را میخندانند، میگریانند و وادارش میکنند تا نیمهشب بیدار بماند و فقط یک فصل دیگر بخواند.
اما چطور میشود شخصیتهایی ساخت که واقعی به نظر برسند؟
نه فقط روی کاغذ، بلکه در ذهن و قلب خواننده زنده بمانند؟
🎭 ۱. شخصیتهایت را بشناس، نه فقط معرفی کن
یکی از اشتباهات رایج این است که نویسنده فقط ظاهر شخصیتش را توصیف میکند — «قد بلند، موهای قهوهای، چشمان درشت».
اما اینها فقط پوستهاند. شخصیت واقعی یعنی درون، گذشته، ترسها، آرزوها، نقطهضعفها.
✅ پیشنهاد: قبل از نوشتن داستان، یک پروندهی شخصیتی بساز.
در آن بنویس:
بزرگترین ترسش چیست؟
در کودکی چه چیزی باعث اشک یا خندهاش میشد؟
در خلوتش چطور رفتار میکند؟
وقتی اینها را بدانی، دیگر نیازی به توصیف اضافی نداری — رفتار و دیالوگش خودش حرف میزند.
💬 ۲. بگذار اشتباه کنند
آدمهای واقعی اشتباه میکنند، تردید دارند، تصمیمهای احمقانه میگیرند.
اگر شخصیتت همیشه منطقی و بینقص عمل کند، مصنوعی میشود.
✅ پیشنهاد:
بگذار قهرمانت گاهی اشتباه کند و بهایش را بپردازد. شکست و پشیمانی، او را انسانیتر میکند و مخاطب با او همدلی خواهد کرد.
🪞 ۳. نشان بده، نگو
یکی از طلاییترین اصول نویسندگی:
“Show, don’t tell” — نشان بده، نگو.
بهجای اینکه بنویسی «لیلا خجالتی بود»، نشان بده:
«وقتی نوبتِ معرفی رسید، لیلا دستهایش را زیر میز قلاب کرد و فقط لبخند زد.»
✅ پیشنهاد:
رفتار، لحن، مکثها و حتی سکوت شخصیتها را بنویس. جزئیات کوچک هستند که آدمها را واقعی میکنند.
💡 ۴. تناقض بساز
آدمها پر از تناقضاند.
ممکن است کسی قوی به نظر برسد اما از تاریکی بترسد، یا کسی که شوخطبع است، دروناً احساس تنهایی کند.
✅ پیشنهاد:
در هر شخصیت، دو نیروی متضاد قرار بده — مثلاً شجاعت در برابر ترس، یا مهربانی در برابر خشم. این تعارض درونی باعث عمق و جذابیت میشود.
⏳ ۵. اجازه بده رشد کنند
شخصیت ایستا یعنی داستان بیحرکت.
قهرمانت باید تا پایان رمان، تغییر کند — حتی اگر اندک.
✅ پیشنهاد:
در پایان رمان از خودت بپرس:
آیا شخصیت من امروز همان کسی است که در فصل اول بود؟
اگر نه، پس موفق شدی او را زنده بنویسی.
🎨 ۶. از اطرافیان الهام بگیر، نه کپی کن
همهی ما در اطرافمان شخصیتهایی داریم که ناخودآگاه در ذهنمان میمانند.
اما کپیکردن مستقیم از زندگی واقعی، معمولاً مصنوعی از آب درمیآید.
✅ پیشنهاد:
از ویژگیهای چند نفر الهام بگیر و آنها را ترکیب کن. شاید آرامش مادر، غرور دوستت و طعنهزنی همکارت با هم، یک شخصیت منحصربهفرد بسازند.
✍️ ۷. گوش کن، تا بنویسی
برای نوشتن شخصیتهای واقعی، باید به آدمهای واقعی گوش بدهی.
به حرفهایشان در مترو، در کافه، در جمعهای خانوادگی دقت کن. ریتم حرف زدن، انتخاب واژهها و حتی لحن خستگی یا هیجان در صدا، میتواند جرقهی یک شخصیت تازه باشد.
🌹 جمعبندی
شخصیت واقعی، کسی است که وقتی کتاب را میبندی، هنوز در ذهنت حرف میزند.
او ممکن است وجود خارجی نداشته باشد، اما در احساس تو زنده است.
و این یعنی تو به عنوان نویسنده، کاری کردهای که هیچ دانشگاهی نمیتواند آموزش دهد — خلق جان.
📌 من ف - کوئینی هستم، نویسندهی رمانهای حس پایدار، همه حالتو میپرسن، دریا همون دریا بود و من نسل هشتمم.
اگر به دنیای عشق و داستان علاقه داری، میتونی من رو در اینستاگرام دنبال کنی: [Koeinilife]
