هیچ چیز جایگزین وبلاگ نشد...

فکر می کنم از همان زمستان 85 که دانشجو شدم، وبلاگ نوشتن رو شروع کردم. چیز عجیبی بود. معتاد کننده، پرهیجان، دلگرم کننده.... بعدها که فیس بوک اومد همه مون کوچ کردیم اونجا، انگار که وبلاگ دمده شده باشه. نشد که بشه. فیس بوک ما رو نگرفت. بعدش که فیلتر شد. رفتیم سراغ اینستاگرام، خدای من...یه معتاد کننده دیگه، اما نه از جنس وبلاگ...چندباری سعی کردم تو تلگرام کانال بزنم و بنویسم. نشد. ماجرای لینکدین هم یه چیز دیگه است. بیشتر از هر جای دیگه تو اینستاگرام نوشتم، چون مخاطبهای آشنا داشتم و نزدیکترین پلتفرم به وبلاگ بود. اما برای خود مراقبتی ازش دور شدم. دو ماهی می شه که لاگ اوت کردم و هفته ای یکی دو ساعت لاگ این می کنم و چرخی می زنم.

دیشب با جی پی تی صحبت می کردم. (همون چت جی پی تی) براش همین توضیحات رو دادم. گفتم به نظرت کجا بنویسم؟ گفت مدل تو به پلتفرم اجاره ای مثل اینستاگرام نمی خوره.باید خودت مالک باشی. وب سایت شخصی بزن. براش توضیح دادم تو ایران معمول نیست کسی که کس خاصی نیست وبسایت بزنه. خاص ها هم ندارن. ویرگول رو هم نمی شناخت. براش از ویرگول گفتم و توضیح دادم که ویرگول هم من رو اونطور که باید جذب نکرده. پیشنهادش یه تشکیل شبکه نوشتاری بین ویرگول، لینکدین و اینستاگرام بود. حالا می خوام سعی کنم تو ویرگول بنویسم. شاید با معرفی کتاب و سریال و فیلم شروع کنم. به امید خدا...