وقتی راحتی کار بعضی از آدمارو میبینم حرصم میگیره چرا هيچوقت فرصت درس خوندن مهارت یادگرفتن پیدا نکردم یا شایدم وقتش داشتم اهمیت ندادم همین کار رادیولوژی طرف درسش خونده داخل بیمارستان دولتی استخدام شده فقط بیمار به بیمار از اتاق میاد بیرون عکسشو میگیره میره داخل اتاق با دوستاش غذا میخوره خوابش به اندازه هست شیفت شبکاری عزت احترام داره مرخصی اجباری به خاطر اشعه داره و کلی مزایایی دیگه حالا کار من چیه صبح عصر شب همش برانکارد تخت وسایل بیمارا باید جابجا کنم بیماران مردم حموم کنم پوشک عوض کنم دعوای سرپرستان پرستار همراه عصبی که فکر میکنه من کمک پرستار دستیار شخصیش هستم و حق هیچ گونه اظهار نظری داخل اورژانس ندارم حتی با ۲۵ سال کار کردن یعنی رسما همه کاره هیچکاره هستم
