آلبوم خاطرات

و روزی خواهد رسید که همگی ما چهره هایی خندان و خوش لباس در فریم های چوبی، روی قاب آویخته می‌شویم ...


سعی کنیم جوری زندگی کنیم که مانا باشه مثلا هشتاد سال دیگه جلوی عکسمون کسایی که از نوادگان آشنایانمونن وایسادن بگن فلانی، لبخندش دریا بود یا دیگری قلبش آینه یا یکی دیگه که همیشه باعث خوشحالی و آرامش می‌شد.
خیلی خوبه که بگن یکی عارف ادب بود و یکی عالم طب یکی و یکی و یکی
اما خوب تر این هست که با خود واقعیمون یعنی همینی که هستیم بدون القاب غرور آمیزی که ممکن هست داشته باشیم، خاطره، یادبود، عشق و ماندگاری بسازیم...

نه اینکه امروز قاب عکس نباشه اما خاطراتی که عکس‌های قدیمی به همراه دارن و جاودان میمونن، اشک در چشم حلقه میزنه یا از دلتنگی سرازیر میشن و یا از ذوق میرقصن.

https://dribbble.com/shots/1189326-Pic-And-Text-Flat
https://dribbble.com/shots/1189326-Pic-And-Text-Flat



درسته همه چیز پیشرفت کرده و قطعا هیچ یک از گالری های تودرتو موبایل و فولدر های کامپیوتری و این تجهیزات دیجیتال احساسات ناشی از دیدن یک قاب و آلبوم چاپ شده رو به اون اندازه القا نمیکنن، درسته عکس‌ها با کیفیت‌تر و زیباتر شدن اما حس و حال دوربین‌های قدیمی وحرف من رو بیشتر کسایی بهش توجه می‌کنن که دنبال آتلیه بودیم برای چاپ عکس هامون

نه ادیت بود و نه می‌تونستیم ببینیم اصن چجوری توی عکس افتادیم و ذوق انتخاب آلبوم که روز چاپ توی عکاسی نمیدونستیم اونی که گل گلی هست قشنگ تره یا اونی که عکس مناظر داره

و مطمئنم همه توی خونه هامون تعداد زیادی از این آلبوم ها هست که به دلایل مختلف بهشون سر نزدیم
یا یک سری از عزیزان کنارمون نیستن، یا باورمون نمیشه انقدر در سبک زندگی هامون تغییر رخ داده، و یا منتظر یک تلنگر کوچک هستیم که دلمون رو تشویق کنه به تجدید خاطرات گذشته

همیشه میگن گذشته ها گذشته، اما سیر در عالم گذشته های خانوادگی و فامیلی و اتفاقات قدیم، شاید همون یک اتفاق خوب توی عصر الان باشه.

دقایقی روحمون رو به سفر زمان ببریم...