عکسی که پایین میبینید مال یه عروسی توی سوئیس، یکی از ثروتمندترین کشورهای جهانه. میبینید که چقدر ساده همراه تعداد کمی از دوستان و بستگان خیلی نزدیکشون جمع شدن توی یه کلیسا تا ازدواجشون رو رسمی کنند.
حالا مقایسه کنید با یک عروسی ایرانی. این قیمتها مال ۱۴۰۴ـه و توی کشوری که یکی از بالاترین نرخهای تورم جهان رو تجربه میکنه و درگیر رکود و تحریم و جنگم هست و نزدیک نصف جمعیتش زیر خط فقرن.
غذا و تالار (برای ۳۰۰ نفر): ۸۰۰ میلیون
لباس عروس: ۸۰ میلیون
کارت دعوت: ۲۰ میلیون
دستهگل عروس: ۱۰ میلیون
آرایش عروس: ۳۰ میلیون
موسیقی و مراسم: ۵۰ میلیون
فیلمبرداری و آتلیه: ۸۰ میلیون
کرایه و تزئین ماشین عروس: ۱۵ میلیون
کیک عروسی: ۸ میلیون
سایر هزینهها (لوازم آرایش، پوشاک داماد و...): ۱۲۰ میلیون
سرویس طلا: ۵۰۰ میلیون
جمع کل: ۱ میلیارد و ۷۱۳ میلیون تومان
این ارقام تازه خیلی خوشبینانه و اقتصادی حساب شدند. وگرنه آرایش عروس تا ۶۰ میلیون یا بالاتر هم میتونه بره، فیلمبرداری ۱۰۰ یا ۲۰۰ میلیون هم داره، یا تالار توی شمال تهران خیلی بیشتر از این میگیره. در ضمن اینا فقط هزینههای عروسی تنهاست. خواستگاری، بلهبرون، پاگشا، عقد، حنابندون، دورهمی و... هم داریم.
هر روزم یه چیز جدیدی مد میشه که به این هزینهها اضافه کنه. دیگه جعبه شیرینی زشته ببرید برای خواستگاری، شیرینیهای لوکس باید بگیرید و بذارید توی کیس شیشهای! دستهگل بیکلاسه، الآن باکس گل میبرند اندازه قد خود دختره!
چشم و همچشمی هم که دیگه داره همه رو خفه میکنه! فلانی توی عروسیش ۵ مدل شام گذاشته، پس من باید ۱۰ مدل بذارم. فلانی ۵۰ میلیون پول آرایشش شده، پس من باید ۶۰ میلیون بدم. فلانی ۹۰ میلیون لباس عروسش شده، پس من باید ۱۲۰ میلیون بدم.
ایرانیِ جماعت خودش رو میکُشه برای این که توی چشم بقیه خوب به نظر بیاد! همون بقیهای که راحت سر یه تیکه زمین ارث، میفروشنش و سرش کلاه میذارند! اگه یه ایرانی رو قانع کنی که با آدمکُشی میتونه همه رو به تحسین واداره، احتمالش بالاست که چاقو برداره و آدمکُش بشه! میگید نه؟ پس برید گزارش قتلهای ناموسی رو بخونید که چطور یه نفر پاره تن خودش رو میکُشه، فقط برای این که آبروش جلوی دیگران حفظ بشه! توی ازدواجم دقیقاً همین رفتارو داره. باید ثروتی که نداره رو بکنه توی چشم بقیه. باید وانمود کنه خیلی پولداره.
واقعاً چرا نمیتونیم عین همون مردم سوئیس ازدواج کنیم؟ چرا خواستگاری فقط با یه حلقه جمع نمیشه؟ چرا نمیتونیم برای عروسی یه مراسم کوچک بگیریم و زود بریم سر خونه و زندگیمون؟ چرا پروسهی ازدواج توی ایران اینقدر باید سخت و پیچیده و پرهزینه باشه؟
خندهدارتر اینه که این همه به مقدمات ازدواج بها میدیم، ولی آمار طلاق توی کشورمون تقریباً اندازه همون سوئیسه و حدود ۴۰-۵۰٪ ازدواجها توی هر دو کشور بیسرانجام میمونن!
حالا این حرفها رو هرجا بزنی، طوری باهات برخورد میکنن که انگار دیوونه شدی و داری هذیون میگی! جواب میدن: «وا! همش یه شبه! آدم اگه عروسی نگیره که حسرتش میمونه به دلش!»
نمیدونم، شایدم من دیوونم.
