« از آغاز تا غایتالقصوی »
عرفاً و قاعدتاً در آغاز کاری و یا حرکت در مسیری، خامی و ناپختگی وجود دارد.
گاهاً بوی زهم ناشی از خام بودن، مشام آدمی را پر میکند..
گذراندن دوران ناپختگی و رسیدن به غایتالقصوی، نیازمند صبوریست؛
باید صبور بود و صبوری کرد، اگر غیر این باشد و بخواهیم با زیاد کردن آتش و تب و تابمان دوران ناپختگیمان را بگذرانیم حقیقتش را بخواهید به پختگی نخواهیم رسید، بلکه سوخته و پودر میشویم..
صبور بودن واجب است
و نه فقط برای رسیدن به غایتالقصوی هامان..
صبوری نجاتمان میدهد، حتی اگر «غریب»، رنجور و آشفته باشیم..
حتی اگر دلتنگِ خانه و اهلش، مقیم منزلی باشیم..
