توهم وقت نداشتن

در پست های قبلی در مورد اینکه چطور برای کارهای روزانه برنامه ریزی کنیم صحبت کردیم. یکی از مهمترین منابع لازم برای اجرای برنامه ها، زمانه. آیا ما وقت کافی برای اجرای برنامه ها داریم؟ اگر فکر می کنیم وقت کافی نداریم، آیا این فکر ما درسته یا توهمی ناشی از اتلاف وقت ماست؟ آیا می تونیم در برنامه روزانه برای انجام کارهای جدید، وقت باز کنیم؟

یادمه چند وقت پیش کلیپی از یکی از سخنرانی های تد دیدم با این مضمون که ما خیلی بیشتر از چیزی که تصور می کنیم، وقت تلف می کنیم. اگر این وقت تلف شده رو صرف کارهای مفید مثل یادگیری یک زبان خارجی یا مهارتی جدید بکنیم، در عرض مدت کوتاهی به پیشرفت های خیره کننده ای می رسیم.

به نظر من گام اول اینه که ببینیم واقعا ما زمان خودمون رو چه طور می گذرونیم. بهترین و دقیق ترین راه
، استفاده از اپلیکیشن های تایم لاگر هست. استفاده از این اپلیکیشن ها، علاوه بر اینکه به ما نشون می ده در چه ساعاتی از روز و به چه میزان به چه کارهایی مشغول بودیم، به طور غیر مستقیم به مهارت تمرکز ما هم کمک می کنه. چون وقتی تایمر رو زدیم، سعی می کنیم بدون حواس پرتی و با تمرکز بیشتر اون یک فعالیت رو انجام بدیم تا گزارش روزانه مون دقیق تر باشه.

همه ما یک سری محدودیت ها در برنامه روزانه داریم، مثل زمان خواب، زمان رفت و آمد به محل کار و .... با کسر کردن این زمان، از مجموع 24 ساعت شبانه روز، زمان قابل برنامه ریزی روز به دست میاد. حالا، با بررسی و تحلیل گزارش روزانه خیلی خوب می تونیم ببینیم زمان قابل برنامه ریزی رو صرف چه کارهایی و با چه ارزشی کردیم و آیا می تونیم از زمان استفاده بهتری داشته باشیم یا خیر.

پ.ن: من از امروز شروع به ثبت زمان با اپلیکیشن atimelogger کردم. اگر به نتایجی رسیدم که حس کردم ممکنه به درد این وبلاگ بخوره، شنبه هفته بعد اینجا مینویسمشون.