غزل امید و روشنایی در دل تاریکی زمان

«غزلی نو با مضمون امید، وفا و مهر انسانی؛ شعری که از دل تاریکی و اندوه برمی‌خیزد و چراغ عشق را در قلب نهان روشن می‌کند. مناسب برای دوستداران شعر کلاسیک فارسی و جویندگان الهام و امید.» محمدرضا گلی احمد گورابی

خسته‌ام از کوچه‌های تنگ و تاریک زمان

می‌ رسد امیدمان زان سوی فردای جهان

گرچه طوفان می‌وزد بر خانه‌های بی‌پناه

باز می‌تابد چراغ عشق در قلب نهان

قصه‌ی دل با وفا در دفتر تاریخ عشق

می‌نویسد نام انسان را به خطی جاودان

هر کجا آواز شادی می‌رسد از کوچه‌ها

می‌گریزد سایه‌ی اندوه زان خاک و مکان

با وفا و مهر یاران می‌شود این روز نو

می‌درخشد آسمان با صبح روشن بی‌ گمان