غزل پرستوی مهاجر

غزل پرستوی مهاجر،غزلی عاشقانه برای دوستداران شعر و ادبیات فارسی ،محندرضا گلی احمدگورابی

عشق آمد در دل و از عقل، نامی‌هم نماند

آتشی افتاد در جان و زبانی هم نماند

مست آن جامِ حقیقت، هستی‌ام بر باد شد

چون نظر بر نور می کردم روانی هم نماند

سر برآوردم ز خاک و ناله‌ای در باد شد

چون پرستوی مهاجر، هیچ کامی هم نماند

مرغ دل پر زد به سوی حق و فارغ از گمان

چون رها کردم دلم را، جسم فانی‌هم نماند