آفت کش بیولوژیک یا سموم زیستی، آفت کش هایی هستند که از منابع طبیعی مانند میکروارگانیستم ها، گیاهان، حیوانات و چند ماده معنی به دست می آیند. 3 دسته اصلی از آفت کش های بیولوژیکی، آفت کش های میکروبی، محفاظ های گیاهی و آفت کش های بیوشیمیایی هستند.
بیشتر مواد لازم برای غذاهای مورد علاقه شما، توسط کشاورزان تولید و تهیه می شوند. مسئولیت و کار کشاورزان آسان نیست. آنها با چالش های زیادی روبهرو هستند که مهمترین آنها شرایط نامناسب آب و هوایی، از دست رفتن باروری خاک، شرایط نامشخص بارش و البته آفات است. آفات به تنهایی 27 تا 42 درصد از کل تلفات جهانی محصولات کشاورزی را به خود اختصاص می دهند.
برای مبارزه با این آفات، استفاده از سموم کشاورزی برای کشاورزان، باغداران و آفات فضای سبز شهری به یک امر عادی تبدیل شده است. آفت کش ها ترکیب های شیمیایی هستند که آفات را دفع کرده یا از بین می برند. این آفت کش ها انواع مختلفی دارند از جمله، کربامات ها، ارگانوکلرین ها، ارگانوفسفات ها و سلوفونیل اوره.
یک نمونه رایج از آفتکش ها، ارگانوکلروین ها DDT (Dichlorodiphenyltrichloroethane) است که برای کشتن حشرات استفاده می شود. استفاده گسترده از این آفت کش در طول جنگ جهانی دوم بود که آفت کش های شیمیایی را در سراسر جهان آغاز کرد.
با این حال، مشکلات متعددی ناشی از استفاده از چنین آفت کش های شیمیایی وجود دارد. آلودگی محیط زیست یکی از نگرانی های جدی برای کنترل شیمیایی آفات است. افرادی که با آن در تماس هستند ممکن است در معرض مسمومیت قرار بگیرند. اخیراً دانشمندان نگران وجود باقیمانده های شیمیایی آفت کش ها درون غذاها هستند که می تواند باعث بیماری های متفاوت شوند.
از نظر کشاورز، از دست دادن باروری خاک در دراز مدت شاید بزرگترین ایراد استفاده از آفت کش هاست. با این حال، در کوتاه مدت با عملکرد بهتر محصول این مشکل جبران می شود. بنابراین استفاده همیشگی و مداوم از این آفت کش ها، می تواند برای کشاورز یک معضل بزرگ باشد.
برای ادامه مطلب کلیک کنید
