بخشی از آسیای مرکزی در مسیر جاده ابریشم قرار دارد. از این راه که بین چین تا اروپا کشیده شده است، از 100 سال پیش از میلاد برای نقل و انتقلات کالا( به ویژه ابریشم) استفاده می شد اما امروزه، به سبب وجود کوه ها و بیابان ها و دسترسی نداشتن به بندر های اقیانوسی، بیشتر بخش های آن از امکانات حمل و نقل مناسب محروم است.
قزاقستان و ترکمنستان با دریای خزر مرز مشترک دارند ولی سایر کشور های آسیای مرکزی در داخل خشکی قرار گرفته اند و به دریا و آب های آزاد راه ندارند. بیشتر کشور های این ناحیه از دریا فاصله زیادی دارند؛ به همین سبب آب و هوای آنها قاره ای( بری) است. یکی از ویژگی های این نوع آب و هوا، تفاوت زیاد دمای شب و روز و زمستان و تابستان است. آسیای مرکزی سرزمین خشکی است و در آن، آب اهمیت زیادی دارد. آبیاری برای تولید محصول های کشاورزی در پیرامون رود ها و دریاچه های آب شیرین امکان پذیر است. بر اثر توسعه صنعت و ساخت نیروگاه های هسته ای، مشکلات زیست محیطی مانند بیابان زایی و آلودگی محیط در آسیای مرکزی بسیار دیده می شود.
از 6 کشور آسیای مرکزی، 5 کشور یعنی قزاقستان، ترکمنستان، ازبکستان، قرقیزستان و تاجیکستان، بخشی از اتحاد جماهیر شوروی سابق بودند که در سال 1991 میلادی به استقلال رسیدند. روسیه هنوز هم در آسیای مرکزی قدرت زیادی دارد و مهم ترین شریک تجاری کشور های یاد شده است. روس ها بخش مهمی از جمعیت این کشور ها را هم تشکیل می دهند.
در آسیای مرکزی، آثار فرهنگ و تمدن ایرانی بسیار دیده می شود. در تاجیکستان، که بیشتر مردمان آن فارسی زبان هستند، پس از استقلال کشور در میدان های شهر، مجسمه فردوسی را به جای مجسمه لنین قرار داده اند. در شهر های سمرقند و بخارا( ازبکستان) و دوشنبه ( تاجیکستان) بناهایی که معماران ایرانی بر پا کرده اند، هنوز هم مورد توجه مردم وگردشگران هستند.
درود بر انسانیت
