اون روزها تلوزیون دو سه شبکه بیشتر نداشت .ولی همین دو سه شبکه ما و پدران و مادران ما را سرگرم میکرد. بزرگترهای ما و حتی خود ما با روزی روزگاری ، جنگجویان کوهستان و سالهای دور از خانه و بعدتر ها همسران و پدر سالار سرگرم میشدند و ما کوچکتر ها با فوتبالیست ها ، ایکیوسان ، دو قلوها ، تام و جری ، کارگاه گجت ، پلنگصورتی ، پسر شجاع و کلی برنامه خردسال دیگه سرگرم میشدیم .اون روزها خبری از فیلم های کره ای نبود . اون روزها خبری از شبکه پویا و نهال نبود ولی شبکه های یک و دو اونقدر برنامه کودک جذاب داشت که ما را پای جعبه جادویی میخکوب میکرد . اون روزها نه خبری از گوشی بود نه سونی های پیشرفته امروزی . فقط بازی ما را سرگرم میکرد و جعبه جادویی تلوزیون . اون روزها پیام های بازرگانیش نچسب و چندش آور نبود . خبری از عمه دورتو و سورملینا نبود . اون روزها بستنی میهن با آن تبلیغ قشنگش حال ما را خوب میکرد .
کجا میری بیا شیرتو بخور
_آخه بستنیش خوشمزه تره
عمو بستنی میخوای ؟
اون
