ایرانی بودن یعنی چی؟

ایرانی بودن یعنی سرت را از پنجره بیرون کردن و هرچی فحش در تنت هست دادن به نفر جلویی، بعد رفتن به مغازه و فحش دادن به مملکت وقتی قیمت های برنج و روغن و تخم مرغ را می بینی و فکر کردن به اینکه چقدر دیگه می تونی ادامه بدی بدون اینکه اجاره های ندادت لبریز بشه.

یعنی دیدن اسکرین شات های توییتر تو اخبار و فکر کردن به تمام کله گنده های دنیا که دلشون میخواد برای کشور تو تعیین تکلیف کنن. ایرانی بودن یعنی دونستن که کل دنیا می خواد کشورت رو به چنگ خودشون دربیاره، و دونستن اینکه شاید تنها راه آزادی تسلیم شدن به اونها باشه.  

ایرانی بودن یعنی خشونت. یعنی عصبی بودن، همیشه در مرز جنون نگه داشته شده بودن.

ولی ایرانی بودن یه چیز دیگه هم هست.

 یعنی دعا خوندن زیر لبت وقتی اوضاع خیط می شه حتی اگه هیچ اعتقادی به امامی یا خدایی تو درونت وجود نداره. روح ایرانی یعنی اشک های ریخته شده سر حرف هایی که درباره حجابت و شخصیتت می زنند، یعنی زخم های قدیمی و خنجر همیشگی که در آنها فرو می شود. روح ایرانی یعنی دلسردی سر درک نشدن، سر سرکوب شدن، سر هر روز از خدا خواستن و التماس کردن و سکوت دریافت کردن.

ایرانی بودن یعنی شب تاریک، وقتی همه چراغا خاموشه ولی تو بیداری و دلت داره واسه خودت می سوزه و می دونی که هیچکس توی دنیا این مدل رنج رو درک نمی کنه.

ایرانی بودن یعنی رنجی که هممون می کشیم، ولی گروهی نیست. رنجی که مثل ته سیگاری روی زمین، تنهاست و در تنهایی کشیده می شود.

حالا یه مدل دیگش هم هست. وقتی ایرانی هستی ولی روحت برای ایران زیادی لطیفه.

 ایران، روح هایی مثل من و تو رو می شوره و می ذاره کنار. روح های هنرمند، روح های حساس، روح هایی که زود دلشون می شکنه و زود گریه می کنن و زود دست به قلم می شن تا همه چی رو بنویسن. روح هایی که بزرگترین ترسشون کنکور و جنگ نیست بلکه ناامید کردن کسی که بهشون اعتماد داره. روح هایی که هر روز دارن ناامید میشن.

این روح ها موندنی نیستن. اگر هم بمونن، سال های بعد میگن که ما تلف شدیم، می گن زندگیمون طباه شد. این روح ها پر می کشن و میرن اون ور آب، جایی که از سرما دور باشن، جایی که دیگه کسی به چشم و گوش ابروشون گیر نده.

این روح ها خواهند گفت که ما دیگر ایرانی نیستیم، کشورمان فلان است و ملیتمان بیسار. ولی آنها همیشه ایرانی خواهند باقی ماند. معلوم است، از هر خطی که روی کاغذ می کشند. از هر آوازی که زیر لب می خوانند. از هر دعا و خواهشی که از خدایی که اصلا نمی شناسند می کنند. مشخص است. می توانی آن را در صورتشان ببینی. در هر الحمدالله که نا خواسته از لبانشان جاری می شود. از هر نفرین و فحش ناشایستی که بر زبان می آورند. از نگاه هایی که از تو می دزدند وقتی اسم ایران را میاورند.  

اینه، اینه ایرانی بودن.