
۱-دیوار سبز مدولار: این داربستها، داربستهای فلزی بسیار سبکی از جنس استیل گالوانیزه هستند که یا بر دیوار بنا قرار گرفتهاند و یا دارای سازه مستقل خواهند بود که گیاه بالا رونده را نگاه میدارند. به این پانلها همچنین میتوان فرم داد تا اشکال و منحنیهای مورد نظر را ایجاد نمایند.
۲-دیوار سبز کابلی: سیستم کابلی برای نگهداری ازگیاهان رونده پر شاخ و برگ و با رشد سریع بکار میرود .سیستم کابلی از یک سری توپی، غالباً از جنس فولاد ضد زنگ تشکیل شده، که قابلیت عبور کابلها و کشش و انقباض آنها از میان یکدیگر را جهت شکل گیری شبکه مورد نظر فراهم کرده، تکیه و حامل گیاه مورد نظر میباشد.
۳-دیوار سبز شبکه ای: سازه بسیار سبکی است که حائلی از شبکههای فولادی برای گیاهان بالارونده ایجاد نموده که این حائل به دیوار یا به سازه ساختمان متصل میشود.شبکه های سیستمیاغلب برای نگهداری از گیاهانی که رشدی آهسته داشته، و به پشتیبانی بیشتری نیاز دارند، کاربرد دارند.
۴-نمد پلیمری: تجسم طرح شامل سیستم کاشت در روشی است که گیاهان زنده بر روی یک سطح عمودی کشت میگردند. این سیستم شامل یک پارچه نمدی پلیمری با قابلیت زهکشی مناسب میباشد که به شکل مشخصی تا خورده بر روی قاب زیرساخت قرار میگیرد
۵-دیوار سبز هیدروپونیک: در این روش بستر کشت بر پایه آب میباشد به عبارتی خاک دیگر وجود ندارد و آب کلیه مواد غذایی این دیوار زنده را تأمین مینماید. از ویژگیهای این روش استفاده از تنوع بیشتر گیاهان، ضخامت کم، سبک و امکان نقش پذیری میباشد به عبارتی طرح مد نظر کشیده شده و سپس گلها و گیاهان نصب میگردد.
دیوار سبز هیروپونیک بسیار جذاب بوده و مجهز به سیستم تأسیساتی میباشد که به صورت هوشمند مواد غذایی را به گیاهان تزریق مینماید. جالب توجه است که سابقه ایجاد و استفاده از تفکرات روش هیدروپونیک به ایران باستان برمی گردد.