آنچه در این مطلب مینویسم، در مورد اینه که خودم بعدا قراره چه کنم. راستش رو بخواهید من یک ساید هنری دارم که خیلی بیش از ساید مهندسیم خودش رو نشون میده. مثلا امروز در حال گوش کردن به یکی از آهنگهای رستاک حلاج بودم و ناخودآگاه، در ذهن مشغول تحلیل آکوردهای این آهنگ و ملودی ووکال خود رستاک شدم.
وقتی فیلم یا انیمیشین خاصی میبینم، تکنیکهای فیلمبرداری یا میزانسن و ...، برام مهمتر از خود فیلم میشه عموما که چطور طراحی شدند. خب پس سوال مهم اینه. بعد از این چه خواهد شد؟
راستش از دنیای تکنولوژی خسته شدم. حتی اگر همین فردا، اینترنت کاملا باز بشه، حتی فیلترینگ برداشته شه (حتی در حد سایتای خاکبرسری، دیگه توییتر و تلگرام و باقی معاندین که جای خود) باز هم انگار تکنولوژیست بودن مال من نبود. نمیگم دوستش ندارم. همین الان هم میتونم سیستمهای جالب و جذابی رو مهندسی کنم و عرضه کنم.
ولی خب نکته اینه که دوست دارم برم سراغ ساخت فیلم و سریال انیمیشنی یا روتوسکوپی ساختن. درسته اینجا هم تکنولوژی و حتی هوش مصنوعی میاد وسط و درسته که باز هم در این قضیه، سولو کار کردن سخته، ولی خب در نهایت نتیجه دلنشینی خواهد داد دیگه. نه؟ اصلا بشینم مثل خدابیامرز والتدیزنی و رفقا روی کاغذ A5 صحنه صحنه رو نقاشی کنم، با گوشی عکس بگیرم و بعد با ffmpeg بچسبونم کنار هم و با Camtasia و Premier و ...، یکم بهش کیفیت بدم.
تهش هم کیبرد و سینتسایزر رو بردارم، یه موسیقی امبینت هم براش بسازم و اینطوری، یک انیمیشن مثلا ۱۵ ثانیهای رو ساختم و کارگردانی کردم. حتی شاید باورتون نشه که به تولید کمیک استریپ هم فکر کردم. واقعا چرا ایران نباید مانند و مثل مارول و دیسی رو داشته باشه؟ ما کلی حماسه و تاریخ داریم!
ایران پیشااسلامی و پسااسلامی پر از داستانه، پر از زیباییه، پر از اشک و لبخنده. چرا اینها نشن داستان مصور؟ آره خب اینجا هم احتمالا باز میرم سراغ هوش مصنوعی. ولی به نظرت ارزشش رو نداره؟ داره عزیز من داره. همین که تو خماری نسخه جدید داستان مصورم بمونید خودش خیلی میتونه جذاب باشه، نه؟
دیگه ببخشید زیادی وراجی کردم. این روزها دوست دارم بنویسم. حالا مجالش هست و مینویسم :) ببینیم که چه خواهد شد... :)
