احتمالا این نوشته، به شدت بیربط به نوشتههای اخیر باشه، اما خب ترجیح دادم در حال حاضر که ذهنم نسبت به این مسائل آزادتره، بنویسمش. البته این رو بگم که این موضوع یک خلاصهست و بعدها به تفصیل در موردش توضیح خواهم داد.
حتی به قول خارجیها در «رزولوشن ۲۰۲۶» خودم آورده بودم که در مورد فعالیتهای استارتاپی، یک کتاب منتشر کنم که خب فعلا ۲۰۲۶ روزهای نخستش طور دیگری رقم خورده و امید داریم روزهای آتیش، بهتر باشه.
بگذریم، موقعی که من «مدلبازی» میکردم، یعنی مینشستم و مدل میساختم و برخلاف خیلی از دوستانی که رانتهای عظیم گرفتند از API خارجی استفاده نمیکردیم، اولین چیزی که در صورتمان خورد هزینه بالای زیرساخت داخلی بود. زیرساخت داخلی که عموما روی GPUهای ماینینگ - که عمر خودشون رو کرده بودند - ارائه میشد و زیرساخت قویتری نسبت به اون رو میشد از پرووایدر خارجی با هزینه کمتر گرفت ولی خب باید اینجا حق و حساب کاسب تحریم هم پرداخت میشد.
بحث دوم هم این که معرف حضور هست. میایید کاری کنید، یهو فیلتر میشید. فیلترینگ راهحل داره، برای من پیش آمده دامنه یا سرویسی که ارائه کنم فیلتر شده باشه و با تماس/نامهنگاری به مراجع ذیربط رفع فیلتر صورت گرفته باشه.
اما خب، داریم کارمون رو میکنیم که میبینیم اینترنتی نیست. میگید زیرساخت رو بیار ایران، میگم برو چند پاراگراف بالاتر بخون. میگید خب سرمایهگذار بگیر، سرمایهگذار قبلا جایی پولش رو هدر داده و برای شرکت مادر، دولت و ... چندبرابر فاکتور کرده.
خلاصه هرچه بیشتر پیش میره بیشتر از این که چند سال اخیر استارتاپی بودم، پشیمان میشم. شاید لازم باشه که بریم دنبال کسب و کار آفلاین. نمیدونم، مثلا بریم باقالی بفروشیم!
