ترامپ گفته است: «ارتش کویت حتی نمیداند چطور از سامانههای پاتریوت قدرتمند ما استفاده کند.» (خبرگذاری دفاع مقدس)
عبرت گرفتم. دیدم انگار: درخت میوهی نیمهجان وطنی که ریشه در خاک خانهات دارد و سالی چهار تا میوه کج و معوج میدهد، از میوههای با طراوت پیشکشی دیگران بهتر است. به خصوص وقتی که آن «دیگری» قلدر رباخوار محله باشد!
درخت آفتزده خانهات، «مستقلی رو به بهبود» است و سیبهای پیشکشی ترامپ، «لذت آنی نا مستقل».
احساس کردم معنی «ما داریم به سمت قله حرکت میکنیم» هم همین است نه آن مختصر شعارهای سطحی طرفداران یا طعنههای زیرزبانی منتقدان. «ما داریم به سمت قله حرکت میکنیم» یعنی ما با انتخابی در ۵۷ و حرکتی لنگلنگان لوازم استقلال را یافتهایم و اگر این روند را ادامه دهیم، استقامت ورزیم و فقط به قدم برداشتن به سوی قله فکر کنیم، نه اینکه به قدرت میرسیم؛ نه! «قدرت به ما میرسد». چون قدرت از آن کسی است که لوازم استقلال و خودکفایی را در زمین خانهاش نه در زمین دیگری ساخته است و روی حمایت همیشگی تاجری نامطمئن حساب نمیکند.
از چیزی که دشمن میزند باید فهمید چه داشتههایی داریم: فولاد، نیروگاه، پالایشگاه، پژوهشگاههای بومی دانشگاهی ... بزن! اما اینها صندوق میوه نیست! میوهای است بر درختی که ریشه در خاک خانهام دارد.
رهبری تلاش کرد به شعار «استقلال» معنای راهبردی بدهد تا «شرم»، توصیف وضعیت ما نباشد؛ توصیف آنها که هم سیب را گران خریده اند، هم خودکفایی ندارند و هم هر روز از جانب «قلدر بیصفت میدانمیوه»، تحقیر میشوند. رهبری میگفت: «امروز بزرگترین برجها در بیعرضهترین کشورهای منطقه است.»
راهبرد این بود. آنان که همراه شدند شریک این عزت اند و آنان که سنگ انداختند، سهمی در این اقتدار مظلومانه ندارند و فقط خود را در تاریخ بدنام کرده اند.
حامد صفاییپور
این نوشته نخستین بار در کانال جدید التاسیس من در «بله» منتشر شده است.
@hampishani
